"Oysa zaman yaşamın kendisiydi ve yaşamın yeri yürekti." Momo şehre uzak yıkık bir amfiteatrda yaşayan siyah kıvırcık saçlı, üzerinde ona büyük gelen -seneye de giyebileceği- montu, bileklerine kadar uzanan yamalı eteği dışında ona verilen eşyalardan başka bir şeyi olmayan küçük bir kızdır. Momo'nun en büyük yeteneği çok iyi bir dinleyici olmasıdır. Herkes onun yanında konuşurken farkında olmadan yüreğinden geçen ne varsa anlatır, içinde yanan ateşi harlar imiş. Kendi minik fakat yüreği kocaman kızımız Momo çıplak ayaklarıyla insanların zamanını çalan pespaye duman adamları, yardımcısı Kassiopeia'nın yardımıyla alt etmeye çalışır.
Kitap hakkında yazmak istediğim beni heyecanlandıran şeyler var fakat okuyun ve saatlerin, dakikaların, saniyelerin birbirini kovaladığı bu kitabın tadına varın derim. Michael Ende'nin bu pek çok dile çevrilen kitabı çoğu çocuk kitabında olduğu gibi verdiği mesajlara binaen büyüklere de hitap eder. Ende, içindeki çocuğu hapsedip anahtarı da kaybeden biz büyüklerin yaşantısındaki aceleciliği, kutu gibi evlerimizi ve kreşlere yüklediğimiz anlamları kalemini fantastik mürekkebine batırıp yazmıştır. Ben kitap için bol zamanını boş geçiren bizlere yazılmış "Zaman nedir?, Nasıl kullanılmaması gerekir?" sorularını yanıtlayan zaman kılavuzu diyeceğim ve kalemimi Ahmet Hamdi Tanpınar'ın şu dörtlüğünü yazdıktan sonra bırakacağım:
Ne içindeyim zamanın/Ne de büsbütün dışında/Yekpare, geniş bir anın/Parçalanmaz akışında.
/2018
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.