25 gün önce başladığım aydınlanma, az önce bitti.
Ben kitabı sindirdim, kitap beni sindirdi: Kayboldum, bulundum; unuttum, hatırladım; bir an geldi öldüm, sonra yeniden doğdum; sayfaları yuttum, sayfalar tarafından yoğruldum...
Dayatılan algılar ve öğretiler sonucunda; insan dediğimiz varlığın, ‘zaman’ kavramının içinde nasıl da yok olduğunu, fakat diğer yandan, yalnızca bu şekilde var olabildiğini bana resmen idrak ettirdi.
Yaşamın ve ölümün aynı şey olduğunu, gencin ve yaşlının birbirinden hiç de farklı olmadığını; yani bizlere zıt kavramlar olarak öğretilen şeylerin arasında var gibi görünen o ince çizginin aslında hiç var olmadığını ve yalnızca bir yanılsamadan ibaret olduğunu kusursuz bir anlatımla öğretmiş bulundu.
O anlattı, ben dinledim.
Teşekkür ederim Hermann Hesse, sayende ‘dinlemeyi’ öğrendim.
·
10 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
