Epey oldu okuyalı fakat bir arkadaşımın sorması üzerine kitapla ilgili düşünmeye başladım yoksa okuyup geçmiştim. Orhan Pamuk'un çizdiği karakterleri çok iyi tanıyamıyoruz. Kürk Mantolu Madonna'ya benzetilmiş fakat her şeyden önce Sabahattin Ali karakterleri öyle iyi çizer ki Raif Efendi'yi çok iyi tanıyan biz Cem'i nerdeyse hiç tanıyamayız. Çünkü Cem ve diğerleri Pamuk'un doğu-batı sentezi ile kurguladığı hikâyenin sadece piyonları olarak kalıyorlar. Kitap boyunca ana karakterin Pamuk'un elinde acı çektigini düşünüyorum. Kurgunun matematiğinde bir adım ileri iki adım geri gidegele kendilerinin ruhuna hiç ama hiç inemeyiz. Ayrıca kuyulu kısımları daha çok sevdim diğer arkadaşların aksine.
Kurgusu çok başarılı fakat niyeyse akışta bu bize dert oluyor.
Nasıl bağlayacak , güzel yazmış mı gerçekten, kırmızı saçlı kadın çok mu yüzeysel kaldı, efsanelerden bu kadar çok bahsetmesini güzel bir şekilde telafi edebilecek mi gibi bir sürü tedirginlik yaşatıyor insana. Benim kanaatimce bir kitap insana bunları yaşatmamalı.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.