İlk izlenimim kitabın oyunlu, süslü cümleler kurma çabasıyla yorucu ve samimiyetsiz bir dile sahip oluşu oldu. Dinlere, yerlere, şahıslara, meleklere yazar kendisi yeni isimler takmış. Anlaşılmayı biraz zorlaştırsa da anladıkça çözülüp gidiyor, bir Murat Menteş samimiyetinden ziyade Emrah Serbes serseriliğine yakın ama dediğim gibi bir tık samimiyetsiz üslup.
Başlarda ikili anlatım üzerinden gidiyor. Baş karakter olan Numune’nin birinci ağızdan anlattığı başından geçen olaylar ile Tefail’in -ayak işlerinde diyelim- kullandığı bulut kafilesinin ağzından dünyaya bir elçi adayı seçilme aşamaları ile başlıyor. Sonrasında Onüç’ün bedenine giren bu bulut kafilesi ile Numune bir araya gelerek ortak bir anlatımla sürüyor. Kitabın ana teması, yazarın Netamiyeliler dediği Türk çocuklarıyla Xırbo’lar dediği Kürt çocuklarının boktan bir mesele uğruna birbirlerini kıyıp durmalarına rağmen kardeşlikleri üzerine kurulmuş. Hikaye Afili Filinta tarzı, kafası güzel şekilde ele alınmış, orasını sevdim :) Ha ama ne katar? Pek bir şey değil, çerezlik okuma.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.