#okudumbitti
#knuthamsun
#Açlık
#158sayfa
"dürüstlükten hergün biraz daha uzaklaşıyordum. Utanmadan yalan söylüyor, fakir fukaranın kirasını iç ediyor, hatta başkalarının battaniyelerine sahip çıkmak gibi alçakça düşüncelere kapılıyor, bütün bunları bir pişmanlık, bir cicdan azabı duymadan yapıyordum"
Şu satırları okurken belki de yine önyargılara kapılıp bu kadar da yüzsüzlük olmaz birde pişkin pişkin söylüyormusun diyebiliriz kitabın adı açlık olmasa. Ama kitabın ismi frenliyor değil mi bizi..
Açlıktan mide spazmı geçirecek kadar bir açlık çekmek, bıçaklanıyormuş hissi duyacak kadar bunu duyumsamak, üstelikte tüm bunları yaşarken havanın buz gibi olduğunu ve yokluktan, yoksunluktan üzerinizdeki ceketi bile satmak zorunda kaldığınızı hayal edin desem edemezsiniz değil mi? Ben de edemem. Bunu ancak yaşayan bilir. Dileğim kimse yaşamasın da bilmesinde.. Fena halde etkilendim ben bu kitaptan.
"gösterdiği yakınlık bana pek dokunmuştu, param yok, tutup ona bşr beş kron veremedim, diye ağladım" yoksul bir cep, zengin bir yürek... Nasıl da dokundu şu satırlar..
"Bir kart, bana da bir kart! Ben üç gün, üç gecedir ağzıma lokma koymadım. Bir ekmek. Ama ne kimse bana ekmek verdi, ne de ben kimseden bir kart isteyebildim" yemek kartından bahsediyor. Bir başkasına beş kron veremedim diye ağlarken grurdan kendisi isteyemiyor.
"Gel biraz limana gşdelim dedim kendi kendime. Yani vaktin varsa!"
Açlıkla delilik arasında ince bşr bir çizgi var. Yukarıdaki cümle tamda bunun özeti. Açlık arttıkça o çizgi kırılıveriyor.
"Eşyalarınıza dokunmaz, masasını bile kullanmazdım, kapının yanında bir iskemleye çöker, buna da eyvallah derdim"
Açlık = çaresizlik, grur, sessizlik, suça yakınlık(yatkınlık demiyorum açlık artığı oranda suça yakınlaşmak kastım) ve artık herşeye eyvallah çekersiniz.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.