Kitapta çok sevdiğim bir yer vardı;
“ Önceleri pek farkına varılmaz. Günün birinde insanın canı hiçbir şey yapmak istemez. Hiçbir şeyle ilgilenmez ve kurur gider. Üstelik bu isteksizlik geçici değildir, hatta giderek de artar. Günden güne, haftadan haftaya daha kötü olur. İnsan kendinden hoşlanmaz, sanki içi bomboştur ve dünyayla bağdaşamaz. Sonraları bu hisler de kalmaz ve hiçbir şey hissetmez olur. Bütün dünyaya yabancılaşmış ve hiç kimse onu artık ilgilendirmez olmuştur. Ne kızgınlık duyar ne de hayranlık. Ne sevinmesini bilir ne de üzülmesini. Gülmeyi de ağlamayı da unutmuştur. Böyle bir insanın içi kaskatı kesilmiştir. Artık hiçbir şeyi ve hiç kimseyi sevemez. Bu durumda, artık hastanın iyileşmesine olanak yoktur. Geriye dönüş kalmamıştır. Bomboş, kül rengi bir yüzle ve nefretle çevresine bakar, tıpkı duman adamlar gibi. Onlardan biri olup çıkmıştır. Hastalığın adına gelince buna ölümcül can sıkıntısı denir.”
Tam da bu satırları okuduktan sonra insan anlamaya, gerçekleri görmeye başlıyor. İçinde bulunduğumuz an,yaşanacak anlar için aslında ne kadar pervasızca hareket ettiğimizi gördüm. Sonra aklıma şu söz geldi;
“Hayat dediğin bir andır, o da şu andır.”
Her yaş kitlesine rahatlıkla hitap edebilecek, çocuklara masal, büyüklere ders niteliğinde bir kitap. Okuyun, okutturun, tadını çıkartın...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.