"Hayatımın en mutlu anıymış bilmiyordum." Öyle altı dolu, öyle iyi ifade eden bir cümle ki bu adeta özeti gibi romanın.Uzun cümleleri uzun betimlemeleri bitmek bilmeyen sayfaları ile Orhan Pamuk okunması zor bir yazar kabul ediyorum ancak Masumiyet Müzesi gibi saplantılı bir aşkın romanı da başka türlü yazılamazdı!
Hayat hem uzun, hem çok kısa. Gerçek aşk mı? Ömürde bir defa başa gelir, o da belki...
Roman 70'li yılların İstanbul'un da zengin bir ailenin çocuğu olan Kemal'in düzenli bir ilişkisi ve gelecek planları varken uzak akrabalarının fakir kızı Füsun'a aşık olması ile başlıyor Kemal'in Füsun'a olan aşkının küçük bir kaçırmaktan tutku dolu bir saplantıya dönüşmesi ise aslında aile ve gelecek kaygısı ile verdiği karar neticesinde onu kaybetmesi ile yani artık ona ulaşamayışıyla umutsuz bir hal oluyor.
Kemal'i saplantılı aşkı onun bir süre sonra hayatının tek amacı haline gelince artık sosyal ortamlarından uzaklaşan hayatının çizgisi tamamen değişen birine dönüşmesi de kaçınılmaz oluyor.
Kemal Füsun'a her ulaşmaya çalıştığında onu biraz daha kaybederken her temasta ondan bir eşyayı gizlice çalıyor ve böylece meydana geliyor işte Masumiyet Müzesi. Kemal saplantılı aşkını yaşadığı evi sonunda bir müzeye çeviriyor ve orada senelerce biriktirdiği Füsun'a ait eşyaları sergiliyor.
Kemal'in çok mutsuz olduğu düşünülse de sonunda ulaştığı gayesi ve yaşadığı tüm her şeye rağmen Kemal "Herkes bilsin çok mutlu bir hayat yaşadım" diyerek bitiriyor sözlerini bizler okurken çok derin bir buhran içinden geçiyor çok yoğun duygularla bunalımlarda ümitsizlikle sürükleniyor. Füsun'un adını bile duymak istemeyecek noktaya geliyoruz kimi zaman ancak kitabın sonunda nirvana ermiş bir keşişin kavuştuğu huzur duygusuna tanıklık etmenin metaneti çöküyor bizim de omuzlarımıza..
Aşka aşık
·
29 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.