Livaneli'nin okuduğum üçüncü eseri ve rahatlıkla söyleyebilirim ki muazzam bir üslup ve akıcılık ile kaleme alıyor. Huzursuzluk kitabında dönemin dinsel çatışmaları sıkça yer almakta. İnsanoğlunun sırf dinsel farklılıklar sebebi ile yaptığı zulümler akıl almaz derecede dehşet verici. " ben bir insandım" diyor zulüm karşında ezilen fakat dik durmayı başaran kadınlarımız. Biz bir insandık. Toplumun her döneminde yüzyıllar boyunca süregelen ırkçılık, din çatışması, insanlığın cahil kesiminin değişmeyen mevzusudur ne yazık ki.. Yazar toplumun birbirine aşıladığı din kılıfı ile yaptıkları zulümleri net bir şekilde anlatıyor. Doğu' nun haresesi, Batı'nın ırkçılığı derken bu vahşi kesim karşısında ezilenler, görmezden gelinen, yok sayılan insanlar ile yüzleşirken merhamet kavramının yok edilişine şahit oluyoruz eserde.
" Harese nedir bilir misin oğlum? Arapça eski bir kelimedir. Bildiğin o hırs, haris, ihtiras, muhteris sözleri buradan türemiştir. Harese şudur evladım: Develere çöl gemileri derler bilirsin, bu mübarek hayvan üç hafta yemeden içmeden, aç susuz çölde yürür de yürür; o kadar dayanıklıdır yani. Ama bunların çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni koparır çiğnemeye başlarlar. Keskin diken devenin ağzında yaralar açar, o yaralardan kan akmaya başlar. Tuzlu kanın tadı dikeninkiyle karışınca, bu devenin daha çok hoşuna gider böyle yedikçe kanar, kanadıkça yer ; bir türlü kendi kanına doymaz ve engel olunmazsa kan kaybından ölür deve. "
İşte bizim toplumumuz yıllarca birbiri kanının peşine düşer ve birbirini öldürür. Fakat bilmedikleri bir şey vardır ki kendi insanlığını öldürür aslında. Merhameti yok edip yerine cehaletin kurbanı olan çocuklar yetiştirir ve bu döngü nesillerce süregelir. İşte harese budur. Ne yazık ki biz bir insandık, sonrası meçhul..
·
22 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.