Uzun zamandır kitap incelemesi yapmamıştım. Bu eserle birlikte üzerimdeki ölü toprağını da atma fırsatı bulmuş oldum :)
Ömrü boyunca aşık olmamış insanlara bile aşkı hissettirebilecek kadar güzel mektuplar yazmış Ahmed Arif.
Fakat kitabı yeni bitirmiş biri olarak, ilk birkaç mektupdan sonra Ahmed Arif'in ürkütücü derecede saplantılı olduğunu düşündüm. Okurken benimde ciğerimin sızladığı, "Çünkü çok aşık" dediğim bölümler oldu. Leyla, evlenip yuvasını kurduktan sonra dahi yazar, bitmek tükenmek bilmeyen bir umutla ona mektup yazmayı sürdürüyor, hatta "Suskun" isminde bir şiir yazıp Leyla'ya düğün hediyesi olarak armağan ediyor. Yazarımız bunca acının, sefaletin, yalnızlığın içinde tutunacak tek dal olarak Leyla'yı görmüş, aşkını, aşkına yazmayı bir tutku bellemiş. Karanlığın içinde doğan ufacık bir ışığı almış, büyütmüş büyütmüş ve aciziyetini anlamlandırabileceği yegane amaç yerine koymuş. O kadar güzel sevmiş ki, beklentisiz ve saf. Fakat her şeyin olduğu gibi sevdanın da bir sınırı olduğu görüşündeyim. Ben, Leyla'nın eşi Mehmet Bey olsaydım, bu olaylar karşısında nasıl bu kadar ılımlı kalır, eve gelen mektuplara nasıl tahammül ederdim gerçekten bilmiyorum.. Tabi bu durumda da böyle bir edebi eser ortaya çıkmayacaktı. O da farklı bir tartışma konusudur, tüm görüşlere saygı duyarım.
İşin diğer bir ilginç yanı da, bu ağır platonikmiş gibi görünen ilişkide Leyla'nın mektuplara kıyamaması ve hayatı boyunca özenle saklamasıdır. Burdan da ayrı bir tez konusu çıkabilir :)
Eserde, Leyla Erbil'in verdiği yanıtlar maalesef ki yer almıyor. Bu nedenle bütünleşik bir bakış açısı kazanmak adına Leyla Erbil'in hikaye ve romanlarının okunmasını tavsiye ederim.
İyi okumalar.
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.