Özmen, kurgunun sınırlarını zorluyor.Bilim-Kurgu
Bedenim eridi önce ince ince, rengârenk çiçekler toprağımda yeşerince.
Ve aktım kaç evren, kaç sade zaman, ta ki apaydınlık bir huzura erince.
Sildim benliğimden tekil bir bize varamayan o kırılgan kimsesizliğimizi.
Ardı sıra kayıp bir piyano tuşu misali ruhum, yıktı makûs sessizliğimizi.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.