Moliére'ın ilk kez bir tiyatro metnini okudum. Sanatlı konuşmaların olduğu tiyatroları daha çok beğeniyorum. Cimri ise günlük konuşma diliyle yazılan, sade anlatımı olan bir metindi. Bu yönden eseri çok beğendiğimi söyleyemeyeceğim.
Harpagon oyundaki cimri karakterdi. Cimriliği o kadar ileri seviyedeydi ki deliliğe ulaşmış dememde bir sorun olacağını sanmıyorum.
Harpagon ile oğlu Cléante aynı kıza aşık oluyorlar. Harpagon'ın kızı Elise ise Valére'ye aşık ve aşklarını gizlemek zorundalar. Valére bu gizli aşkı devam ettirebilmek için Harpagon'ın kahyası oluyor. Harpagon ise çocuklarını sevmedikleri insanlarla evlendirmeye çalışıyor. O onu seviyor, o bunu seviyor, şunlar kardeş çıkıyor derken, "Ben ne okuyorum ya?" dedim.
Romantizm işleri hiç benlik değil.
Moliére, kahramanların ruhsal durumlarını yansıtmak için kişilerden birinin aklından geçen ve başkalarına söylemeyeceği sözleri kendi kendine söyletmekteydi. Bir dipnot kısmından bu yöntemi Moliére ustalıkla kullanıldıgı yazıyordu. Bir kısımda metne izleyiciler dahil edilmişti. Harpagon kendisini izleyen insanları fark edince, "Paralarımı siz mi çaldınız?" diye tepki veriyordu. Bu iki detay benim gerçekten hoşuma gitti. İzleyicinin metne katılması ne kadar doğru bilemem ama eğlenceliydi.
Çok beğendiğim bir tiyatro metni olduğunu söyleyemeyeceğim. Tiyatroda daha sanatsal ve süslü dilin hakim olmasından yanayım. Herkesin bu konudaki düşüncesi farklı olabilir, benimkisi bu yönde.
Eğlenceli ve komik bir eserdi. Sade anlatımlı metinler okumayı sevenlerin hoşuna gideceğine eminim.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.