Kitabı okuyan hemen herkes yazarın üslubunun çok sert olduğundan bahsetmiş ancak bana öyle gelmedi. Tam tersi naif bir üslupla sizi kolunuzdan tutup çocukluğunuza ordan günümüze kendi ebeveynliğinize sürükleyip duruyor. Sizin dışınızda birinin, bu kim olursa olsun hele ki bir yazarın sen yanlış düşünüyorsun ve hatalı davranıyorsun demesi kolay kabul edilebilir bir durum değil elbette. Ancak herkesin durup bir düşünmesini sağlayacak, özellikle çocuklara farklı bir perspektifle bakmasını sağlayacak değerli bir kitap olmuş. Çocuk, anne-baba ve toplum üçgeninde en büyük zararı görenin çocuk olduğuna defalarca değinen Nihan Kaya birbirinden ayrı tutamayacağımız bir çok konuyu işlemiş.
Din konusuna değinmemeliydi diyen bir çok okurun aksine iyi ki değinmiş diyorum. Çünkü farkında olmadığımız pek çok norm aslında dinler üzerinden toplumların şekillendirilmesi ve bireylerin kontrol altında tutulması için kullanılıyor.
Bunların yanısıra birçok konuda yazarla aynı fikirde olmak beni mutlu etti. Çünkü toplumda yer etmiş, bazı düşünce ve davranışların dışına çıktığınız zaman size cüzamlı muamelesi yapılabiliyor :) Özellikle kendi yaşlılığını düşünerek çocuk veya çok çocuk yapmak söylemi beni oldum olası çok rahatsız etmiştir. Anne-babalar bilinçli ya da bilinçsiz çocuk sahibi olurlar ama o çocuğun kendilerinden bağımsız bir birey ya da ruh olduğunu kabul etmezler. Çocuğu yetiştirirken ona kendi özgür iradesiyle hareket etme becerisini, vicdanını kazandırırsan zaten sana saygılı olacak ve yaşlılığında seni yalnız bırakmayacaktır. Ona sürekli onun için çektiklerinizden bahsetme zorbalığında bulunmanıza gerek kalmaz. Buna benzer bir çok konuya değinen sevgili Nihan Kaya “Ben çocuğun tarafındayım diyor.” Ben de çocuğun tarafındayım. İyi okumalar :)
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.