Kalanlar, Tezer Özlü'nün ölümünden sonra arkasında bıraktığı yazılardan oluşuyor. Özlü, doğumunun bile her şeyin sonuna denk geldiğini yazıyor. Ben de O'na sondan başlamış oldum..
Bazen bir cümle, bazen bir paragraf veya bir anısı var kitapta. Yazdığı her cümlede sızlıyor kalemi. Bir 'insan olma sancısı' yaşıyor. Tespitleri keskin.
Özlü'nün zorlu bir yaşamı olmuş (Bundan önce yayımlanan kitaplarında o döneme ait yaşadıklarını anlatıyormuş, onları da okuma niyetindeyim).
Hayatında hep anlam arayışında olmuş ve yazarların izinden kentler, ülkeler dolaşmış. "Kalanlar" da sık sık ölmekten bahsediyor. En sonunda yaşamına kendisinin son verdiğini düşünmüştüm. Fakat kansere yenik düşmüş.
Kalanlar'da çocukluğundan izler de var, insan olmaya dair dipnotlar da, toplumsal anektodlar da.
Kuşkusuz, bir yazarın, hiçbir zaman, hiçbir kanıta gereksinimi yoktur.
Yazdıkları, ya yaşamla örtüşür, ya da düşlerle.
Ya da her ikisiyle.
Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan topumdur.
Kültür bir şeye cesaret edebilme sorunudur. Okumaya cesaret edebilme, bir görüşe inanmaya cesaret edebilme, görüşlerini açıklayabilme cesaretidir.
İnsanların başkalarına söyledikleri kendi duymak istedikleridir. Sevmesi, sevilmeyi istediği biçimdedir.
Asalet ve rütbe ile ilgili kavramları hiçbir dilde öğrenmeyi başaramadım.
Babam ölemiyor, çünkü yaşamaya başlamadı.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.