Nasıl ki Dante 14. Yüzyılda yazdığı ''İlahi Komedya'' kitabıyla dünyaca tanınmışsa, bence Nazan Bekiroğlu'da ''La Sonsuzluk Hecesi'' ile aynı tahta oturabilir. Kitabı okurken, bu düşünceler içindeydim. Yüzyıllar sonra, bu kitap bir klasik olacakmış gibi hissettim. Kim bilir? Biz bunu göremesek bile torunlarımız, ya da onların çocukları görürler, neden olmasın?
Yazar, ilahi dinlerin kitaplarında yazan bir konuyu işlemiş. Adem ile Havva'nın şeytanın telkiniyle cennette yasak meyveyi yemeleri ve dünyaya atılmalarını. Çoğalmalarını, evlatlarıyla toprağa kök salmalarını. İlk cinayetin acısını, dramını, trajedisini. Habil ile Kabil'in gerçeğini. Kabil'in kararan kalbini, elinde tuttuğu, kardeşinin kanına bulanmış bahtsız taşı. Kitabı okuduğum süre boyunca, neredeyse 400 sayfalık bir şiir kitabı okumuşum gibi oldum. Kadim zamanların romanı diyebileceğim, kitap o kadar içe işliyordu ki, bittiğinde adeta sarsıldım, derin düşüncelere daldım.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.