Kitabı almadan önce okuduğum arka kapak bana daha farklı bir hikaye çağrıştırmıştı ve nedense bu kitabı okudukça biraz hayal kırıklığına uğradım. Arka kapak sonrası hayal ettiğim hikaye daha çok bizim 2020 Mart/Nisan aylarında yaşadığımız gibiydi. Ofiste yalnız çalışırken, herkes eve kapanmışken düşündüğüm şey daha çok içsel hesaplaşmalar, günlük rutinlerdi. Kitapta ise daha çok zombivari bir kaos vardı. (Hummalıların beyin yememeleri hariç) Ve salgın sürecinden çok ana karakterin geçmiş yaşamını okuyoruz, kitaba adını veren salgına dair bölümler o kadar az ki! Ayrıca hikayenin sürekli zaman/mekan değiştirmesini sevmedim. Ama en çok sevmediğim şey ise konuşmalar! Ah o konuşmalar! Neden tırnak işareti yok?! Konuşmalar ve düşünceler aynı satırda ve hiçbir noktalama işaretiyle ayrılmamış olunca hangisi karakterin sesli söylediği hangisi düşüncesi anlamak çok zor. Ve yorucu. Kesinlikle bundan nefret ettim. Sırf bu bile kitabı bitirmek için kendimi zorlamama sebep oldu. Ayrıca kitabın ortalarında bir yerde Candace'ın ailesiyle ilgili onların anısına dair bir bölüm vardı. O kadar sıkıcıydı ki, atlayarak kitap okumaktan nefret eden ben bile o bölümü atlamak zorunda kaldım. Eğer atlamasam kitabı bırakırdım muhtemelen. Ve sonu! O kadar ucu açık bitti ki... Sanki okumam boşuna gitmiş gibi hissettim. Ayrıca okurken içimin sıkıldığı, kendimi içinde bulunduğumuz durumun daha da kötüleştiğinde neler olabileceğini düşünürken buldum. O yüzden hızlıca bitsin istedim.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.