Dünyadan, insanlardan ve tüm bu yaptıklarından kaçamıyacaktık. Yaratmak istediğimiz hiçbir mutluluk kırıntısı kalıcı olmayacaktı belki ama bu bizi tekrar denemekten alı koyamıyacaktır asla. Benim gördüğüm buydu tüm kitap boyunca.Kaçmak isteyen insanlar, kalabalıktan, adeletsizlikten, savaştan, kendilerinden kaçan tek tük insanlar. Buldukları bu son adada masalı yaşatmak isteyen tek tük insanlar. Masal dediğime bakmayın balık tutmak mesela, seyretmek öylece, guzel görünen herşeyi... Yaşamak öylece, yaşayan hiçbir şeye zarar vermeden, dokunmadan. Bu kadardı tüm istedikleri. Kalıplaşmış hiç bir sistemi kabul etmeyen bir ada ve mutlu insanlar. Ne kadar benziyor değil mi birkaç saniyede olsa hayallerimize. Hepimizin yaşamak isteyip asla olduramyacağı. Fakat hayalini kurmaktan da vazgeçmediği. Orhan Veli'nin de dediği gibi;
Bir yer var biliyorum
Herşeyi söylemek mümkün
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum
Anlatamıyorum.
Biz belki yaklaştık belki duyduk belkide bir kez olsa da denk gelebildik hayatımızda böyle mutlu beyinlerin olduğu adalara, ya da kafamızda oluşturdugumuz ütopyalara. Peki ne oldu sonra, biri çıktı ve başladı anlatmaya ;
olamazdı böyle sükunet.
Medeniyet vardır insanlarda, medeniyeti tüm canlılara hüküm sürmek zanneden biri,
Biri illaki çoban olucaktı ona göre. Ve evet ele geçirdi beyinleri, boyun eydirdi. tekrar başa döndük sonra,
diğer canlılara zarar vererek yaşamaya, ellerimize silahlar almaya, manipüle olmaya, yalanlar söylerek hayatta kalmaya, ölmeye en çok da öldürmeye devam ettik. Yani biz olduramdik mutlu kalmayı biz yüzünden, sustuklarımız yüzünden. Biz o Birini çıkaramadık mutlu fikirlerimizden.
Ne denilebilir anlatacak çok şey var...
··
128 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.