Bu günlerde çok fazla "normal" olana dair şeyler okuyorum. Deborah'ın zihni de bu bilindik normalin içine dahil olamamanın- bir zorundalıklar toplamı olarak sunulan normal- acısıyla inim inim inliyordu anlatım boyunca. İnsan, neden, diye soruyor. Bir yaşamın kabul görmesi için ne kadar yanması gerek? Görünürlüğe kavuşmak, bir cisim kazanmak, var olmak ya da herkes gibi nefes almak için aynı adımlarla mı yürümeli; aynı sese ya da sessizliğe mi bürünmeli? "Ben varım" ı kanıtlayabilmek için "Evet, sen varsın" cevabını mı beklemeli? Hayır, ben varım. Herkes kadar. Herkes gibi. Bir o kadar da kendimim ve bunun için size ihtiyacım olmayacak kadar zenginim.
Deborah'ın söyleyecek çok şeyi var, Deborah'ların yaşayacak günleri var. Ucundan kıyısından şahitlik etmek isteyenlere duyurulur.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.