Başlangıçta hikayenin gidişatı sebebiyle Edgar Allan Poe'nun grotesk ve gotik tarzına çok benzettim. Ama ilerleyen sayfalarda bunun çok sevdiğim Poe'dan biraz daha (hatta çok daha) fazlası olduğunu fark ettim.
Zaman kurgusunun farklılığı, ölüm fikrinin yarattığı karanlık baskı, geçmiş ve şimdiki zaman çekimleri arasında sürekli değişen ruh hali bir süre sonra okuyucunun kafasını da tıpkı protagonist gibi karışık hale getiriyor. Gölge ve benlik arasındaki gelgitler birçok farklı okumaya açık.
Romandaki kadın imgesi kadası karışık karakterin anne-sevgili ve kahpe üçgeninde sıkışmasını kusursuzca anlatıyor. Andre Breton boşuna dememiş: "Başyapıt diye bir şey varsa o da budur!" diye.
Klasik anlatı tarzından son derece farklı bu novellayı herkes mutlaka en az bir defa okumalı.
··
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.