İsme bakıp da kuyu ile ilgili bir olay ,konu aramayın boşuna.
Nitekim ben bu hatayı yaptım.
Isme takılıp hep bir kuyu bekledim ama nafile.
Kitabın sonlarına doğru geldikçe de hani nerde kuyu bile dedim içimden.
Meğer yazar kuyuyu metafor olarak kullanmış.
Hikayenin ortasında bir aile var.
Ve onlar için kuyu olan şehir.
Yıllar önce binbir umutla gelmişler ama işler istediği gibi gitmeyip şehir hayatı onlar için bir kuyu olmuş.
Çıkıp kurtulamadıkları.
Önce evin oğlu Hüseyin düşmüş kuyuya.
Kaybolmuş.
Sonra nasıl olduysa evin kızı Güldiyar da düşüyor ama kuyuyu da içinde taşıyor. Bu yüzden ölmüyor.
Ama içindeki kuyuyu da düştüğü kuyuyu da gören annesi o kuyuda can veriyor fazla geçmeden.
Daha sonrası ise babanın etrafını saran kuyudan çıkma ve kızını çıkarma çabası.
Ama kör kuyu işte.
Aynı zamanda kitap duyarsızlaşan, sadece seyretmekle yetinen ve kötülük karşısında hareketsiz kalan-kıpırdamayan topluma da çok iyi bir eleştiri.
Fevkâladeydi..
·
14 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.