“... Savaştan sonra yaşayanlar öyle mutlu insanlar olacak ki! Öyle mutlu, öyle güzel bir hayat başlayacak ki... Bunca acıyı çektikten sonra insanlar birbirlerine merhamet edecek. Birbirlerini sevecekler...
... İnsanlar eskisi gibi birbirinden nefret ediyor. Yine öldürüyorlar. Akıl sır erdiremediğim de bu... Kim peki bunlar? Biziz... Biz...”
Svetlana Aleksiyeviç’in yarattığı yeni tür olan bu ilk kitabı hayatımın dönüm noktası oldu diyebilirim. Savaşın tüm yıkıcılığı ve insan kalbinin yapımcılığının oluşturduğu tezatlık aslında asırlardır süregelen bir kısır döngü. Bu kitapta Rus halkının ve Alman halkının acılarına şahit olurken aslında evrensel bir sızı duyuyorsunuz. Hepimizin tarihinde var olan acılar bir tokat gibi tüm gerçekliğiyle yüzünüze çarpıyor. Tam da bu noktada tüm milliyetçi sınırlar kalkıyor. Geçmiş ve gelecekte yaşanmış ve yaşanacak tüm olayların; acının her yerde aynı olduğu ve insan var olduğu sürece bu döngünün bitmek tükenmek bilmeden süregeleceği gerçeğiyle yüzleşiyorsunuz.
Keyifli okumalar...
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.