~ VERONİKA ÖLMEK İSTİYOR KİTAP İNCELEME ~
"Herkesin ne olursa olsun hayatta kalmak için savaşını verdiği bir dünyada, ölmeye karar verenleri anlamak kolay mı?"
Kitap Veronika isminde genç ve güzel bir kadının intihar girişimi ile başlıyor. Girişim diyorum çünkü gece aldığı ilaçlardan sonraki günlerde gözünü bir akıl hastanesinde açıyor ve kitabın diğer bir karakteri olan Dr. İgor, kadına 1 haftalık bir ömrünün kaldığını, kalbinin zarar gördüğünü söylüyor. Bunu öğrenen Veronika, korku ve sabırsızlıkla ölümü bekliyor. Ölmek istemediğini, içinde hâlâ keşfedemediği "Veronikalar" olduğunu bu bir haftada farkına varıyor.Bundan sonraki günlerde ayrıca; delilik ve akıllılık, yaşam ve ölüm arasındaki zıtlıkları keşfe çıkıyor.
Kitapta üstünde durmak istediğim bazı konular var. Bunlardan ilki şükretmek. Hepimiz hayatımızda birkaç kere intihar etmeyi aklımızdan geçirmişizdir ciddi veya ciddi olmayarak. İntihar girişiminde bulunan bu kadın hayatta hep kolay yolları seçiyor ve zorluklarla mücadele etme gibi bir tecrübesi olmuyor. Aslında bizim isyan ettiğimiz, bizi strese sokan ağlatan kötü olaylar bile hayatın değerini görmemiz için birer fırsat; acı insana yaşadığını hatırlatır. Her istediğimizin hazır önümüze koyulması, her şeyi elde edebilmemiz de her daim hayatttan beklentilerimizi arttıracaktır ve bu işin bir sonu yok. Nefes aldığım her anım ve atlattığım her bir hayat mücadelesi için teşekkür ederim kendime, çok şükür!
Diğer bir konu da 'deli' diye etiketlediğimiz insanlar. İki alıntı ile açıklamak istiyorum:
"Dünyanın bütün dağlarında, ormanlarında, bir tek yaprağı bile bir başkasının tıpkısı olarak yaratmamıştır Tanrı. Oysa siz farklı olmayı delilik sayıyorsunuz."
"Normallik fikir birliğinden başka bir şey değildir. Yani, çoğunluk bir şeyin doğru olduğunu düşünür, dolayısıyla o şey doğru normal olur."
Tüm insanlar birbirinden bu kadar farklıyken, insanların yaşam tarzlarının ve karakterlerinin bir olmasını bekleyebilir miyiz? Oysa kendimizden farklı yaşayan, bize uymayan düşüncelere sahip insanları ya yargılıyoruz ya da deli sıfatını konduruyoruz. Herkesin doğrusu kendine hâlbuki.
Kitapta diğer dikkatimi çeken şey de şuydu ki, akıl hastanesinde hiçbir insan buradan çıkmak istemiyordu. Orası sanılanın aksine rahat bir yerdi, deliler istediği gibi yaşıyordu ve kaçma girişimi neredeyse hiç yaşanmıyordu. Dr. İdor bunun sebebini Vitriol (Acılaşma) isimli kendi bulduğu psikolojik bir terime bağlamıştı. Yine kitaptan alıntı yaparak konuyu somutlaştırmak istiyorum:
"Acılaşmanın (ya da Dr. İgor’un tercih ettiği adıyla Vitriol’ün) ana hedefi iradedir. Bu hastalığa tutulanlar her türlü isteği yitirmeye başlarlar, birkaç yıl içinde kendi dünyalarının dışına çıkamaz olurlar, çünkü tüm enerjilerini çevrelerine duvar örmeye harcamışlardır."
Kitap çok akıcıydı ve benzersizdi. Konusu olsun anlatmak istediği üzerinde durduğu konular olsun çok farklıydı. Bu kitap yazarın okuduğum ikinci kitabıydı ve herkese öneriyorum. 10 üzerinden 10'luk bir kitap, birçok konuyu tekrar tekrar sorgulatacak ve kendi iç dünyanızı anlamaya sevk edecek bir kitap. Mutlaka okuyun ve benimle de yorumlarınızı paylaşın okuduysanız. Kitap gerçekten en sevdiğim ilk 10 kitap arasına girdi.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.