Ah Oblomov, Oblomovluk...
Oblomov cidden çok doğru bir zamanda okuduğum bir kitap oldu benim için. Karantina sürecinde evden çıkamamışken ve hala da çıkamıyorken üzerimde bir uyuşukluk hissi, mecburen de olsa sürekli yatma isteği ve bıkkınlığı oldukça yaşadığım bir dönemdeydim. Yani Oblomov'un hissettiklerini kalpten hissettim ve anladım.
Oblomov'da aslında uyuşuk, hiçbir şey yapmak istemeyen, sürekli çocukluğundaki o sakin yaşamı arayan, evinden çıkmayan -ya da çok istemesine rağmen çıkamayan- bir adamın öyküsünü okuyoruz. Ama kitabı yalnızca bu sözlerle özetlemek kitaba büyük bir haksızlık olur. Gerçekten dönem tespitleri, ikili ilişkilerdeki tespitler, insan betimlemeleri çok güzeldi. Özellikle Alekseyev adlı karakterin anlatılışı, o betimlemeler gerçekten yüreğime dokundu.
Yukarda da belirttiğim gibi Oblomov çok geniş bir kitap. İnsanın üzerindeki aile etkisini ve bu etkinin hayatın ilerleyen dönemlerinde de sürekli devam ettiğini, aşk ile aşık olma umudunun farklılığını, çevremizdeki insanların zorlaması ve bir şeylere teşviki ne kadar çok olursa olsun bir insanın değişmeyeceğini ve yaptığımız şeyleri içimizden gelerek yapınca çok daha anlamlı olduğunu çok güzel anlatıyor.
Ben özellikle Zahar'la Oblomov'un konuşmalarına bayıldım. İlk 150-200 sayfada bu konuşmaları kahkahalar atarak okudum. Sırf bu diyaloglar için bile okunacak bir kitap bence. Ama kitabın ikinci yarısı için çok öyle söyleyemeyeceğim. İkili ilişkilerin olduğu kısımlar bana biraz fazla uzun geldi. İlk kısımdaki akıcılık yoktu bence.
Oblomov ile Ştolts'un arkadaşlığı da çok güzeldi. Birbirlerine olan güvenlerini, Ştols'la Oblomov'un dünyaları arasındaki uçurumu, Ştolts'un Oblomov için yaptıklarını okuduğumuz kısımlardan cidden çok büyük bir zevk aldım.
Genel itibariyle Oblomov bence herkesin okuması gereken çok güzel bir kitap. Oblomov, Olga, Ştolts, Zahar ve nicesi....
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.