Yazar:
İvan Gonçarov
Tahmini Okuma Süresi:
17 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
632
Basım Tarihi:
Temmuz 2021
İlk Yayın Tarihi:
1859
Yayınevi:
Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Orijinal Adı:
Обломов
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9789754587197
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
40 diğer baskı · Tümünü Göster
Oblomov
32,5bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Mart 2021 · 622 s.
Oblomov
10,5bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Temmuz 2021 · 632 s.
Oblomov
2.695 okunmaİletişim Yayınları · Ekim 2019 · 617 s.
Oblomov
1.098 okunmaKoridor Yayıncılık · Kasım 2022 · 664 s.
Oblomov
373 okunmaYordam Kitap · Ağustos 2022 · 624 s.
Oblomov
289 okunmaDorlion Yayınları · 2019 · 448 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ataletin, tembelliğin, dinamizm ruhunun eksikliğinin bir insanı yavaş yavaş nasıl öldürdüğünün melankolik bir dille anlatıldığı, harikulade bir üslubun bizi sarıp sarmaladığı gerçek bir roman. Tembellik gibi görünen fakat gerçekte tembel olmayan tam tersi yaşadığı hayatı ve çevreyi farkında olan, çok düşünen ve bir türlü harekete geçemeyen çok düzgün kişilikli bir insan olan Oblomov ve onun gibi insanların hikayesi bu kitap. Aslında bu kişilik ve davranışın altında yatan sebebin aile ve toplumsal sebeplerini çok iyi gözlemeyip anlatmış yazarımız. Kitabın kahramanı sizin bile ruhunuzu daraltabilir, tembel bir adam portresi görmekle birlikte aslında çok güzel bir sistem ve insanlığın eleştirisidir.
Hepimizin içinde o tembel adam Oblomov dan biraz var.
Puan vermedi
Dev bir Rus klasiği Oblomov kitabı. Ama sanki biraz kıyıda kalmış gibi, en azından Dostoyevski ve Tolstoy gölge düşürmüş üstüne. Zamanına bomba gibi düşen ve bugün yine aktualitesini kazanan bir eser. Neden? Çünkü Oblomovluk yine yayılmakta. Ama baştan, Oblomov'dan başlayalım...
Oblomov bir soyludur, ailesi toprak sahibidir, 300 ruha sahiplerdir. Ne demek bu? Rus edebiyatina yabancı olanlar için müsaade edin izah edeyim; Toprak ağalarının emri altında olan, onlar için yaşayıp onlar için çalışan çiftçiler, hizmetkarlar demektir. 300 ruh az sayılmaz ve ruhlar sahibi aileye iyi bir geçim sağlar. Oblomov taşrada, kendi şartları ve temposu olan bir ortamda el bebek gül bebek büyütülür, her isteğine bir hizmetçi çağrılır. Bu duruma da çabuk alışır Oblomov ve genç yaşta konumunun sefasını sürmeye başlar. Güzel yemekler yemek, bol bol uyumak ve mümkün mertebe az iş yapmak, iyisimi hiç yapmamak derdindedir. Tıpkı eski Yunan ve Roma vatandaşları gibi. Çalışmak, yorulmak, elleri kirletmek kölelerin ve hizmetçilerin işidir. Fakat Oblomov biraz da farklıdır, biraz daha uçlardadır. Yatağından kalkmaya, açıp bir kitap okumaya mecali yoktur. Okusa bile ancak bir 5 sayfa okur, kitabı masanın üzerinde ters çevirir ve adeta günlerce kitabın gözü önünde tozlanmasını seyreder hiç rahatsız olmadan. Depresyondan çok bir anlamsızlıkta boğulmaktadır. En yakın arkadaşı Ştolz (Almancada Stolz diye yazılır ve gurur demektir) Oblomov'un bir nevi motorudur. Oblomov'un tam tersi bir karaktere sahiptir. Bugünün işini yarına veya Oblomov gibi seneye bırakmaz, tuttuğunu koparır, herşeyden anlar, ve hayatın amacını hareket etmekte ve çalışmakta bulur. Tembellik Hıristiyanlıkta büyük günahlardan sayıldığı gibi Ştolz için de düşünülecek bir şey değildir. Oblomov'un yanındayken onu motive edip,
Puan vermedi·632 syf.·
2023 31. kitabı
(spoiler)
Gonçarov' un kaleminden tembellikte marka olmuş bir isim: Oblomov
Hiçbir şey yapmadığı halde klasiklerden sayılan uzun bir romanın meşhur kahramanı.
Her sayfasında iradesizliğiyle okuyucuyu çileden çıkaran ama bir o kadar da gönüllerde yer eden sempatik, temiz kalpli, duygusal karakter.
Kimse çıkaramamıştır onu kaybolmuş bir hayatın içinden. Ne üzüldüğünde omzunu, zorda kaldığında da desteğini esirgemeyen candan bir dostun gücü yetmiştir buna ne de elinden tutup karanlıklardan aydınlığa beraberce koşmaya hazır samimi bir aşkın.
Gonçarov'un, ölümsüz eserinde verdiği mesaj açıktır; İnsan, gerçekten istemediği ve kendi bakış açısını değiştirerek konfor alanından çıkmaya cesaret edemediği sürece, bütün dünya onu değiştirmek üzere bir araya gelse de değişen bir şey olmayacaktır. Oblomov bunun en bariz örneğidir.
Hiçbir zaman aksiyon adamı olamamıştır Oblomov. Rüyaları, hayalleri bile renksiz, tekdüze ve sıkıcıdır. O kadar ki kitabın ilk 200 sayfası boyunca yataktan doğru dürüst kalkamamış, odasından çıkamamıştır. Hırkası ve terlikleri miskin hayatının sembolü olmuştur.
Aslında o hastadır, hem de ölümcül hasta. İnsanı ölüme götüren bu hastalığın adını fedakâr arkadaşı Ştolts koymuştur:Oblomovluk. Gonçarov'un meşhur romanından sonra 'Oblomovluk' tabiri hem zihinsel hem de fiziksel tembelliği ifade etmek üzere dünya çapında bir terim haline gelmiştir.
Hastalığın kökeni çocukluk yıllarına dayanmaktadır. Bu gerçek, 'Oblomov'un Rüyası' başlığı altında gözler önüne serilmiştir. Tembel kahramanımız, şehirden uzakta küçük bir köy olan Oblomovka'da, Rusya'nın soylu toprak ağalarından birinin oğlu olarak dünyaya gelmiştir. Küçük yaşlardan itibaren ihtiyaç duyduğu her şeye sahiptir. Evdeki
Ya şimdi ya da hiçbir zaman !
İlya İlyiç hiçbir zamanı seçti...
Adaletin, tembelliğin, dinamizm ruhunun eksikliğinin bir insanı yavaş yavaş nasıl öldürdüğünün melankolik bir dille anlatıldığı, harikulade bir üslubun bizi sarıp sarmaladığı , okuyan herkesin kendisinden bir iz bulduğu gerçek bir roman . "Oblomovluk yapmayın!" Okuyun ve okutun...
BU KİTAP SENİ TEMBELLİKTEN KURTARACAK...
OBLOMOV ;
Tembelliği bir sanat haline getiren, Rus edebiyatinda "lüzumsuz adam" tiplemesinin ölümsüz örneklerinden biri. Sadece tembel olanlar tanımaz bilmez kendisini :))
Uzun zaman önce okulda ilk okuduğumda bu eseri bende nedense bugünkü izlenimi birakmamisti. Ve şimdi tamı tamına 26 yıl sonra tekrar okuduğumda okulda neden dikkatimizi bu esere yonlendirdiklerini çok iyi anlamış bulunmaktayım (26 yıl gecikmeli olsa da ) . Eser yoğun bir şekilde insanı kendini geliştirmeyi teşvik ediyor .
Yazar kitapta iki uç noktaya değiniyor .
Bir yandan tüm hayatını tembel muhakeme ve düşüncelere adayan Oblomov.
Diger yandan kendini sadece çalışmaya adayan Stolz.
Ama nitekim ne Oblomov ne de Stolz hayatta gerçek mutluluğu ve anlamı hiç bir zaman bulamazlar.
İki uç noktanın da insanı ruhsal ölüme sürüklediğini yazar cok güzel ve vurgulayici bir şekilde okuyucuya sunmuş.
1859 yılında yazılan bu eser aracılığı ile o zaman ki Rus aristokrasinin ilgisizliğini, şımarıklığını, tembelliğini görüyoruz. Gorcanov çocukluğundan beri gözlemlediği Rus yaşamındaki çöküşü görerek "Oblomov'lugu" halkın belası olarak gösteriyor.
Güldüren, sinirlendiren , ağlayan, düşündüren, teşvik eden gibi bir çok duyguyu barındıran hazine niteliğinde muhteşem bir eser.
Öyle bir hazine ki Tolstoy bu kitaba bayıldı, Lenin ise onu silah olarak kullanmaya çalıştı.
Kitabi özellikle kendini eve hapseden, istedikleri her şeye sahip olduklarını düşünen aynı sakinlikle ve tamamlilik duygusu ile ellerine cep telefonunu ve ya bilgisayarlarını alarak kendilerini dünyadan izole eden gençlerimiz kesinlikle okumalı.
İncelemeyi Maksim Gorki'nin "Ekmeğimi Kazanırken" isimli eserinden bir alıntı bırakarak sonlandırıyorum:
"Gançarov, aslında Rusya’nın en akıllı yazarıdır. Onun 'Oblomov' romanını okumanızı salık veririm. Onun
Oblomov, şehrin en kalabalık ve canlı caddelerinden birinde yaşayan, hayatını ailesinden miras kalan çiftliğin geliriyle sürdüren bir karakterdir. Evinin dışında akıp giden hareketli yaşamın aksine o hep odasında oturur, günlerini hiçbir şey yapmadan yatarak geçirir. Hayattaki amaçsızlığı, hiçbir beklentisinin olmaması, ona verilmiş yaşam hakkını nasıl değerlendirmesi gerektiğini hiç düşünmemiş olması ve bir insan yaşamında gelinebilecek noktaları harekete geçmeye değer görmemesi onun tembelliğinin nedenlerindendir. Ona göre insanların sürekli çalışması korkunç bir şeydir. Asıl yaşanılmayacak hayat, sürekli çalışılan hayattır. O, yaşadığı hayatı içinde bulunduğu ana odaklanamayacak kadar kayıtsız gözlerle izler. Hayatında meydana gelebilecek en ufak değişiklik onu tedirgin eder. Oblomov hayatında hareketsizlik ister; her şeyin olduğu gibi kalmasını, herhangi bir şeyin değişmemesini arzular. Bu anlayışın benimsendiği yaşam tarzı ise Oblomovluk olarak adlandırılır.
Çevresinde onu hayata dahil etmek isteyen insanlar vardır ancak Oblomov herhangi bir eylemde bulunmak için gerekli olan nedenleri bulamaz. Arkadaşlarının çok çalışması ona büyük bir dertmiş gibi gelir; eğlenmek için toplanılmasını, gezilere çıkılmasını hatta bir yazarın kitap yazmasını dahi boş uğraşlar olarak görür.
Oblomov her ne kadar hayattan uzak kalmak istese de herkes gibi onun da ilgilenmek zorunda olduğu sorunları vardır. Yaşadığı evden taşınması gerekmektedir ve çiftlikten gelen para azalmaya başlamıştır. Yatağından kalkmaya dahi üşenen Oblomov’a taşınmak korkutucu gelmektedir. Günlerini bu iki derdini çözmeye çalışarak geçirir. Doğrusu günlerini bu iki sorununu çözmek için sorunlara odaklanmaya çalışarak geçirir. Ne zaman zihninde çözüm üretilmesi gereken bir düşünce belirse o bunu ertelemenin,
“Sevgilerde”Edebiyat
“Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı…”
Bir adam vardı, canı sıkılan; çorabından ayakkabısına, gömleğinden hırkasına başkasının giydirdiği; çayına şeker atmaktan aciz, kendi sorumluluklarını uşağına, dostu sandığı kişilere yıkan. Sorumluluklarını yapmamanın cezasını her defasında daha büyük bedellerle ödeyen. Şimdi değil birazdan, diye diye tüm işlerini hatta sadece işlerini değil duygularını da erteleyen soylu, saygıdeğer ve çekingen bir adam. Mutluluğun durağan, uyuşuk halleriydi onu tembelleştiren; alışmıştı çocukluktan beri her işi başkasının yapmasına.
“Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.
Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)”
İyi niyetliydi, saftı; kalbinde sonsuz bir iyilik vardı kötülerin kullandığı. Ancak korkaktı, kandırılmaya müsait, ‘eline vur ekmeğini al’ dediğimiz tiplerden. İşleri çoğaldı, o erteledi; o erteledikçe işleri daha da çoğaldı. Kendisine her defasında inananları ‘istemeden’ yüzüstü bıraktı, bitmeyen bahaneler yüzünden.
“Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.”
Bir arkadaşı, bir yazar arkadaşına ‘Asil heyecanları olan bir insandı. Ama hiçbir şey yapmadı.’ diye tanıtıyor bu canı sıkılan adamı. Bütün o yüce duyguları, sevgisi kalbinde kaldı, ne kendini anladı ne başkasına anlatabildi içindekileri. Kaldı ki kendini aşka layık bulamadı hiç, bulamazdı.
“Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.”
Sevgisini sakladı daha geniş zamanlar için. Erteledi aşkını da önce bahar mevsimine, sonra yaz mevsimine ve sonraya, sonraya, sonraya…
“Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.”
Bekledi bir şeyler olsun diye; ‘biraz düşüneyim de yazarım mektubu, biraz uyuyayım da sonra ayağa kalkarım, hele bir bahar gelsin
Ölü gibi diri; Oblomov·632 syf.·Anket
9/10
2021 8. kitabı
-Spoiler içermez-
Kitabı okumadan önce Oblomov için hep 'tembel' ve 'üşengeç' gibi tanımlar duydum ve onun gerçekten de öyle biri olduğunu sandım fakat yanıldım. Üşengeç yahut tembel insanlar, yapacak işleri olan, onları yapmayı geciktiren insanlardır. Üşengeç ve tembel insanlar bunun bir kusur olduğunu bilir ve tembellik yaptıkları için pişmanlık duyarlar. Oysa Oblomov ne pişmandır, ne yapmak istediği işler vardır ne de kendinin bir kusuru olduğunu düşünür. Onun tarzı budur. O böyledir. Hiçbir işe yetişmek istemez. İşleri olsun istemez. Kafa yormak istemez. Kitap okumak istemez. Mektup yazmak istemez. Hesap kitap yapmak istemez. Onu yoracağı düşüncesiyle kimseyle kavga etmek bile istemez...
Ama insan yaşamak için para kazanmaya, para kazanmak için de bir şeyler yapmaya mecburdur, dediğinizi duyar gibiyim. Ama Oblomov'un aileden kalma çokça parası vardır. Doğup büyüdüğü yer olan Oblomovka'da bir çiftliği, çiftliğinde çokça çalışanları ve her yıl düzenli olarak oradan gelen parası vardır. Ama inanın parasızlık bile Oblomov'u harekete geçirmeye muktedir değildir. Kitabı okuyanlar ne anlatmak istediğimi anlayacaktır.
Ya sağlık? Sağlığının bozulacağını ya da bozulduğunu öğrenen bir Oblomov, bu Oblomovluk'u bırakır mı sizce? Bırakmaz. Doktorlar ona hep sağlığı için Rusya'nın soğuk ve sert havasından uzaklaşması gerektiğini, Avrupa ülkelerine gitmenin sağlığı için iyi olacağını salık verirler fakat bunlar da Oblomov'u harekete geçirmeye yetmez.
Cebir? En yakın arkadaşı onu harekete geçirmeye ant içmişse bu onu harekete geçirir mi sizce? Hayır. Ştolts, ki o Oblomov'un tek dostudur, hamisidir, en eski arkadaşıdır, akıl hocasıdır; o bile ısrarlarına rağmen Oblomov üzerinde başarılı olamamıştır. Hep 'Bu sefer olacak galiba' dediğimiz sırada her şey tekrar eski haline
Yordun Beni OblomovEdebiyat
İlk 200 küsur sayfa boyunca yataktan çıkmayan biri: Oblomov. Kitabın ilk yarısında geçmişteki kısa süreli iş tecrübesinden, köyünden, yetiştiği aile ortamından, dostlarından ve başındaki 2 büyük(!) beladan bahsediliyor.
Oblomov'un rüyası bölümünde Oblomov'un içine doğduğu, büyüdüğü şartları öğreniyoruz. 200lü sayfalardan sonra hikaye biraz hızlanıyor. Bunu hem arkadaşı Ştols'a hem de Olga ile olan gönül macerasına borçluyuz. Bu arada okuyanlar bilir; Zahar karakteri gerçekten müstesna:)
Ve Oblomov soruyor sayın okurlar:
#65582480
Bir de ben soracağım izninizle:
Oblomov, "coğrafya kaderdir" sözünün "aile kaderdir" şeklindeki bir yansımasıdır; diyebilir miyiz?
İnternetten sipariş verdiğiniz, o heyecanla beklediğiniz, kargoyu alıp açmanın verdiği mutluluğa benzer bir keyifli okuma dilerim.
Oblomov’u okumaya malum Covid’den dolayı tam kapanma zamanlarında başladım. Sürekli evde olmak, market için çıkıp birazcık da yolumu kasten uzattığım sıralarda her köşe başı polislerle karşılaşarak iki nefes almak suça intikal etmekmiş gibi, olan huzuru da hemen oracıkta bırakmak, hava mis gibi ısınmış güneş tatlı tatlı yüzüme gülümserken kaynayan kanımı bir de Oblomov’la uyuşturmak başlarda tam bir işkenceydi. Yüz değil iki yüz değil belki üç yüz sayfa Oblomovluktan öleceğim sandım. Birlikte inatla bayağı süründükten sonra onun güzel günlerinin artık geldiğini fark ettim. Evet, doğru anladınız. Kısa süreliğine de olsa Oblomov’da işler değişti. Kitap hareketlendi, adeta kanlanıp canlandı. Fakat Oblomov için aynı durum çok da uzun sürmedi. Şimdi sevdiği kadın Olga’nın gözünden bakalım ona: ”Sen iyisin, dürüst bir insansın İlya. Duygulusun. Ama bir kumru gibi. Başını kanadının altına sokuyor ve öylece kalıyorsun. Bütün hayatını tavan arasında ötmekle geçirebilirsin. Ama ben öyle değilim. Bu kadarı bana yetmez. Ben başka şeyler istiyorum. Ama nedir bu şeyler bilmiyorum. Sense bana neyi aradığımı söyleyemezsin. İstediğim şefkat değil ki benim... Onu herkes verebilir.”
Ben Oblomov’u çok sevdim. Gel gelelim o kalp diye taşıdığı mücevherle Oblomovluktan çok uzak olmasını isterdim. Çünkü o buna değerdi.
Oblomov, dostu -gerçek dostu- Ştoltz’un sözlerini her ne kadar değer verip uygulayamamışsa da -tamamen Oblomovluğundan- biz kulak verelim:
“Ya şimdi ya hiçbir zaman, unutma!”
Yazar Hakkında
İvan GonçarovYazar · 7 kitap
Simbirsk, şimdiki adıyla Ulyanovsk'ta doğmuştur. Zengin bir tüccar ailesinin çocuğu olan Gonçarov, Oblomov'unkine benzeyen bir çocukluk geçirmiş, asilzadelerle geleceğin Oblomov'larıyla birlikte özel bir pansiyonda okumuştur. Moskova Üniversitesi'ni bitirdikten sonra, Petersburg'ta otuz üç yıl sürecek ve kendisini yüksek bir göreve kadar getirecek memurluk hayatına başladı. 1847'de ilk eserini, Alelade Bir Hikâye'yi çıkardı.1849'da da Oblomov'un Rüyası bir dergide basıldı. Ama Oblomov son şeklini ancak 1857'de, Marienbad'da bir aylık sürekli bir çalışma süresinden sonra aldı. Bu büyük romanın bir ay içinde yazılması belki de imkânsız görünmektedir, ama unutmamak gerekir ki, "bu eseri yıllarca kafamda taşıdım ve geriye onu ancak kâğıda geçirmek kalmıştı," demiştir yazar.
Roman Rusya'da bir bomba gibi patladı. Zaten zaman da pek elverişliydi. Köleliğin kaldırılmasına üç yıl kalmış, bütün edebiyat dünyasında, uyuşukluğa, hareketsizliğe, şaşkınlığa karşı bir savaş açılmıştı. Bunun içindir ki, bir çağdaşın yazdığı gibi "Bütün okuma yazma bilenler Oblomov'u heyecanla okuyorlar. Hiç mübalağa etmeden denilebilir ki bu anda Rusya'da en küçük, en kenarda kalmış bir kasaba yoktur ki orada Oblomov okunmasın, üzerinde tartışılmasın. Oblomov ve Oblomovluk kelimeleri bütün Rusya'ya yayılmış, ebedi olarak dilimize girmiştir."
Bu eserden başka, Gonçarov'un 1856'da çıkan ve üç yıllık bir dünya yolculuğunu anlatan "Fregal Pallada" isimli bir eseriyle birkaç eleştirisi ve hikâyesi vardır. Oblomov'dan sonra yazdığı "Uçurum" adlı büyük romanı 1869'da çıkmış ve Gonçarov onunla on yıl uğraştırmıştır.
