Yazar:
İvan Gonçarov
Çevirmen:
Göksu Birol
Tahmini Okuma Süresi:
12 sa. 42 dk.
Sayfa Sayısı:
448
Basım Tarihi:
2019
İlk Yayın Tarihi:
1859
Yayınevi:
Dorlion Yayınları
Orijinal Adı:
Обломов
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9786052492284
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
40 diğer baskı · Tümünü Göster
Oblomov
32,5bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Mart 2021 · 622 s.
Oblomov
10,4bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Temmuz 2021 · 632 s.
Oblomov
2.695 okunmaİletişim Yayınları · Ekim 2019 · 617 s.
Oblomov
1.097 okunmaKoridor Yayıncılık · Kasım 2022 · 664 s.
Oblomov
369 okunmaYordam Kitap · Ağustos 2022 · 624 s.
Oblomov
289 okunmaDorlion Yayınları · 2019 · 448 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Peki hangisi daha kötü Oblomovluk mu yoksa Oblomovkalık mı?Edebiyat
"Hayattan kaçamazsın. Seni her yerde yakalar."
İşte Oblomov'u da böyle yakalamıştı hayat. Oblomovka'da oturduğu yerden buyruklar veren bir anne babanın çocuğunu, hayatta uğraş vermeye değecek bir şey göremediğinde hayat yakalamış ve yatağa kenetlemişti.
Tembel değildi Oblomov, kimsenin düşünmediği kadar düşünüyor, kimsenin bu kadar kafa yormayacağı şeyleri kırk açıdan tasarlıyordu. Peki kafasında kurması ve planlaması yeterli miydi? Ya da plan yapan sadece kendisi miydi, yoksa hayat da kendi planlarını mı yapıyordu?
"Tutku hayatın tuzudur. Nereye gitti peki? Ya ben bu hayata anlam veremedim ya da gerçekten anlamsız."
"Ne için yaşayacağım?" dedi arkasından yürürken. "Kimin için? Ne diye uğraşacağım? Ne yapacağım? Ne diye didinip duracağım?
Yaşam çiçeklerim, döküldü yalnızca dikenler kaldı."
Kenetlendiği yataktan zorla çıkarıldığı gün aşık olacağı bir kadınla mı karşılaşmıştı, yoksa artık bu şekilde yaşayamayacağı gibi yatakla olan bağlarını kesmek için mi birisine aşık olmaya karar vermişti fark etmeden? Peki Oblomov, daha hayatı görmemiş bir kıza bunun aşk olduğunu söyleyecek kadar bencil miydi?
Temiz, pırlanta kalpli Oblomov... kendisinden başka kimseye zararı dokunmayan Oblomov... Ne kadar da aşinasın gerçek iyiliği görenlere oysa, bir bilsen.
Romanda her şey bize biraz tanıdık. İçimizden ya da çevremizden..
"Bu bahtiyar insanlar her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu düşünüyorlar, herkesin de onlar gibi yaşadığına, başka türlü yaşamanın günah olduğuna inanıyorlardı."
Hiç görmediği bir şeye inanabilir miydi insan, paraya ya da huzura ya da kolaylığa başkalarının sahip olduğuna inanabilmesi için ne olduğunu bilmesi gerekmez miydi? Yoksa ;
"Yavaş yavaş yanan bir ateş, alev alev bir yangından daha iyidir."
diyerek yaşayabildikleri gibi
Ahh, şükür ki kendimi öldürmeden bitirebildim. Oblomov'dan başka tembellik üzerine daha korkunç bir karakter bulamayız sanırım. Her ne kadar böyle söylesem de ben Oblomov'a da pek de kızamıyorum. Ailesi tarafından tembelliğe alıştırılmış bir çocuk Oblomov hatta tembellik kavramı bizzat öğretilmiş bence ona. Bireysel işlerini kendi başına yapması engellenmiş, durduk yere okuldan alınmış (hasta falan değil yani okula bile bazen göndermemişler yorulmasın diye), çoraplarını bile başkası giydirmiş. Hayattaki tek gayesi yemek yemek ve yatmak olmuş (hiç hayalimdeki hayat falan demeyin içinizden de böyle şeyler geçiyorsa hemen Oblomov'u okuyun). Öyle soyutlamış ki kendini öyle tembelleştirmiş ki odalardan odalara geçmeye bile üşeniyor maalesef. Böyle bir insanın, insanlığa ne gibi bir katkısı olabilir ki?
Aslına bakılırsa Gançarov'da da bir "Oblomovluk" var. Yazar da Oblomov gibi memurluktan istifa etmiş, arkadaşları tarafından da biraz tembel olarak tanımlanıyormuş. Acaba kendini anlatmış olabilir mi diye bir düşünmedim değil.
Gançarov'un burada bizlere asıl vermek istediği mesajın Rus tembelliği ve Almanların ne kadar çalışkan olduğu meselesidir diye düşünüyorum. Çünkü Oblomov'un arkadaşı Andrey Ştoltz, Alman bir babanın çocuğu olup, disiplinli ve sorumluluk bilinci net olarak verilmiş bir karakter. Oblomov'un tam tersi yani. İki zıt karakter üzerinden yazar bizlere bazı mesajları net bir şekilde veriyor.
Uzun bir süre işlerimi ertelemeyeceğim sanırım. Haydi siz de hemen kalkın şu Oblomovluk'u üzerimizden çabucak atalım. Sevgiler...
9/10
2021 76. kitabı
Kitaba başladığımda ilk 120 sayfa çok sıkıldım. Çünkü Oblomov yattığı yerden kalkmak bilmedi :) Böyle bir tembellik, böylesi bir boş vermişlik olabilir mi ? demekten alamadım kendimi. Ama Oblomov’u tanıdıkça ve onun saf ve temiz kişiliğini gördüm ve bazı yerlerde hayran oldum.
Bir insan nasıl yetiştirilirse o şekilde yaşar ve ölür. Hayatımızı ailelerimiz şekillendiriyor ve onlar bizi olacağımız insana dönüştürüyor.
Okumaktan zevk alacağınız bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Keyifli okumalar…
Binlerce sayfalık rus edebiyatının ciğnenmeden yutulan sonrada agızda su gibi hiçbir tad bırakmayan kağıt ve zaman israfının cisimleştiği ciltleri arasından nasıl olup da çıktığına inanamadığım bir başyapıt!
Öyle her okuduğunuz romana "aynı beni anlatıyo" diyip hayran olan bir su birikintisi değilsinizdir.. Ama oblomovu okurken heyecan ve korkudan gerilirsiniz.. Olacak şey değildir sanki adamın biri iki yüzyıl önce rusya'da yaşamış bir reenkarnasyonunuza rastlamış ve onu anlatmış gibidir.. Sayfaları çevirirken "aman şu iki sayfa bitsin de gidip dişlerimi fırçalayayım, sonrada bir sigara içerim" dersiniz.. ardından "yok yok dolaptan biraz incir reçeli alayım, sonra çekirdeklerini ön dişlerimle kırarken okumaya devam ederim" diye düşünürsünüz.. ee o zaman dişlerinizi ne zaman fırçalayıp ne zaman sigara içeceksiniz?? O anda farkedersiniz işte; sizi korkutan kitap değil, bizzat kendinizsiniz.. Siz oblomovsunuz!!! O sizsiniz.. Binlerce küçük anyrıntıyı düşünmekten harekete geçmeye zaman bulamayan korkunç bir şeysiniz... Arada oblomov olmak diye bir entry yazmak da gelir aklınıza ama beyninize yığılan kelimeler rahatsız eder sizi.. Çok sinirlenir ve telefona uzanırsınız.. Ama odaklanamazsınız. Kalkıp telefonu bırakıp, çaresiz okumaya devam edersiniz...
“Halbuki aşk, başka ne olsundu hayatın mazereti.”1000Kitap
Oblomov kendini örümcek ağı ve tozla kaplanmış odasına hapsetmiş ve bütün hayatını tembelliğe adamış bir adam. Ara sıra onu ziyarete gelen arkadaşları dışında kendi gibi tembel uşağı Zahar ile birlikte yaşamakta. Alman asıllı olan ve çocukluktan arkadaşı Andrey Stolz sayesinde Olga’ya tanışır ve ona aşık olur. Başlarda yaşadığı aşkla tembellikten sıyrılan ve hayata karışan, hayat için kendine amaçlar belirleyen Oblomov, çiftliği Oblomovka’da işlerinin yolunda gitmemesi ve parasızlık sebebiyle Olga’dan ayrılmak zorunda kalınca kendini tekrar tembelliğin kollarına bırakır. Kitabın sonlarında Olga ve Stolz’un evlenmesiyle Oblomov da ev sahibiyle ilişki yaşar ve bir oğlu olur. Sonrasında hareketsizliğin sonucu olarak felç geçirir ve ölür. Tolstoy’un da dediği gibi baştan sona dehşet içinde okunan bir kitap…
Çocukluk yaşamımıza biçilen kaftandır.İlişkiler
Puan vermedi·448 syf.··
Beğendi
·2022 1. kitabı
·136 günde okudu
·Okunma: 24 Şubat 2022 00:26
Bir insanı tüm yaşamı boyunca devinimden men eden, her şeye karşı kayıtsız hale getiren, kendi hayatını dahi yönetmekten aciz bırakan, kişiye adeta tembellik sanatını yazdıran, onu Oblomow yapan nedir?.........
Tabiki ebeveynlerin çocuklarını yetiştirme tarzıdır.
Bir insan düşünün ki çocukluğundan beri çorapları dahi başkaları tarafından giydiriliyor. Yaşama gözlerini açtığı andan itibaren en ufak bir zorlukla karşı karşıya bırakılmıyor. Kendi başına çıkıp kar topu oynamaya kalktığında anında yorganlara sarılıp sarmalanıyor, günlerce ballı sütler içiriliyor. Tabiri caizse pamuklara sarılarak, yediği önünde yemediği arkasında yetiştiriliyor. (Yazarımız bu ortamı "Oblomowka" olarak nitelendiriyor.) Böyle bir çocuğun yetişkinliği nasıl olur sizce? Soruma eserden bir alıntı ile cevap vermek istiyorum:
"Bu durumda endişelenecek, heyecanlanacak veya öğrenilecek ne vardı ki? Varılacak nasıl hedefleri olacaktı? Hiçbir şeye ihtiyaç duymuyorlardı."
Oblomowka gibi bir yerde yetişen çocuk mutlu olabilir mi? Daha da önemlisi hayattan ne istediğini bilebilir mi?
" - Ee Zahar efendin nasıl?
- Her zamanki gibi, Ne istediğini bilmiyor...."
Peki bu kişi herkesin hayatta karşılaşmak istediği büyük bir aşk yaşasa ne yapar? Oblomowluğu bir anda üzerinden atabilir mi?
“Aşkın dünyayı Arşimet'in kaldıracı gibi yerinden oynattığını anladı!“
Yoksa tüm yaşamını Oblomowka'yı yeniden kurma hayali ile mi geçirir?
Sorduğum tüm soruların cevaplarını Oblomow ve Oblomow'un tam tersi şekilde çocukluk geçiren "Hızla devinen ışıltılı kuyruklu yıldız gibi bir çıkan bir kaybolan Stolz" un yaşamı tüm ayrıntılarıyla gözler önüne serecek. Okuyuculara şimdiden keyifler diliyorum.
Tembellik; insanlar doğuştan sahip olunan bir alışkanlık mıdır? Yokda zaman içerisinde kazanılan bir alışkanlık mıdır? Veya kişi bu alışkanlığı kendi mi kazanır yoksa önce aileden başlayan toplum mu kazandırır. Ve bu alışkanlık ne zaman , nasıl bitecektir.
Kitabı okurken bu soruların da cevaplarını alıyoruz.
Tavsiye üzerine okuduğum bu kitabı bende tavsiye ediyorum.
Kitabı okurken galiba bu sayfasında hayatın kıymetini anlayacak tembelliğinden birçok şeyi kaçırdığının farkına varacak diye diye okudum. Ama sonuç değişmedi. Tembel, insanlar arasına karışmayı sevmeyen, hayata karşı tek bir kırpıntısı olmayan birinin öyküsü. Aşk değiştirir belki dedik o da olmadı :) okurken cok zevk aldım ve beklentimi çok güzel karşıladı. Ama umarım karşımıza enerjisi düşük, mutsuz , beklentisiz Oblomovlar çıkmaz . Hic sevmem ;)
Oblamov1000Kitap
Şimdi Rahmetli oblamov abimizin kitap incelemesini yapayım;
Öncelikle kitabın başında sürekli olarak uyuması, uyanmak istememesi, bir şey yapmak istememesi feodaliteyi izah etmek istemesinden kitabın sonlarına doğru ise daha çok dilenciler artı diyerek kapitalizmin getirdiği üzücü sonucu anlatmaya çalışmış.
Rahmetli Oblamov abim iyi bir insan yufka yürekli bir insan oluşundan kimseyi kırmamasından, dökmemesinden çağa ayak uyduramayıp tutunamamıştır.
Saygıdeğer Oğuz Atay da Tutunamayanlar kitabını oblamadan etkilenmiş olduğu da bir gerçek.
Ve gerçekten de öyle ince insanların incindiği çağda yaşıyoruz...
Rus edebiyatına ayrı bir soluk katan Gonçarovun kaleminden ölümsüz bir eser.
Edebiyat terminolojisine yeni bir kavram daha eklenir Oblomovluk!
Oblomovluk nedir? Oblomovun içsel çatışmaları, rahatlığı, karamsarlığı, sıkıntıları, gamsızlığı, hayattan bıkmışlığı ve insanı sıradan hale getiren her özelliği bir arada bulundurup 19. yüzyıl Rusyasında hayat bulmak Oblomovluk!
Yazar Hakkında
İvan GonçarovYazar · 7 kitap
Simbirsk, şimdiki adıyla Ulyanovsk'ta doğmuştur. Zengin bir tüccar ailesinin çocuğu olan Gonçarov, Oblomov'unkine benzeyen bir çocukluk geçirmiş, asilzadelerle geleceğin Oblomov'larıyla birlikte özel bir pansiyonda okumuştur. Moskova Üniversitesi'ni bitirdikten sonra, Petersburg'ta otuz üç yıl sürecek ve kendisini yüksek bir göreve kadar getirecek memurluk hayatına başladı. 1847'de ilk eserini, Alelade Bir Hikâye'yi çıkardı.1849'da da Oblomov'un Rüyası bir dergide basıldı. Ama Oblomov son şeklini ancak 1857'de, Marienbad'da bir aylık sürekli bir çalışma süresinden sonra aldı. Bu büyük romanın bir ay içinde yazılması belki de imkânsız görünmektedir, ama unutmamak gerekir ki, "bu eseri yıllarca kafamda taşıdım ve geriye onu ancak kâğıda geçirmek kalmıştı," demiştir yazar.
Roman Rusya'da bir bomba gibi patladı. Zaten zaman da pek elverişliydi. Köleliğin kaldırılmasına üç yıl kalmış, bütün edebiyat dünyasında, uyuşukluğa, hareketsizliğe, şaşkınlığa karşı bir savaş açılmıştı. Bunun içindir ki, bir çağdaşın yazdığı gibi "Bütün okuma yazma bilenler Oblomov'u heyecanla okuyorlar. Hiç mübalağa etmeden denilebilir ki bu anda Rusya'da en küçük, en kenarda kalmış bir kasaba yoktur ki orada Oblomov okunmasın, üzerinde tartışılmasın. Oblomov ve Oblomovluk kelimeleri bütün Rusya'ya yayılmış, ebedi olarak dilimize girmiştir."
Bu eserden başka, Gonçarov'un 1856'da çıkan ve üç yıllık bir dünya yolculuğunu anlatan "Fregal Pallada" isimli bir eseriyle birkaç eleştirisi ve hikâyesi vardır. Oblomov'dan sonra yazdığı "Uçurum" adlı büyük romanı 1869'da çıkmış ve Gonçarov onunla on yıl uğraştırmıştır.
