Elif Gülnida
@elifgulnida
Kimyager
BUÜ
229 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Buram buram yarım kalmışlık kokuyor her bir sayfa. Ama bunu dramatik değil, gündelik hayatın saçmalıklarıyla anlatıyor. İnsan bazen en büyük yalnızlığını boş konuşurken ya da alakasız bir şakaya gülerken hissediyor ya, kitap tam olarak o duyguyu canlandırıyor.
Burak Aksak’ın bir romanını ilk kez okudum. Sanki biri karşına oturmuş da dağınık dağınık konuşuyor gibi. Ama o dağınıklığın içinde bir düzen var. Cümleler bazen anlamsızlaşacak gibi oluyor, sonra bir anda insanın kalbine oturan bir yere bağlanıyor. Mecnun’un dünyası mantıkla değil hisle çalışıyor.
Bir de kitabın insana hissettirdiği o eski dostluk duygusu var. Mahalle, komşuluk, birbirinin hayatına sebepsizce karışmak… Günümüzde çok uzaklaştığımız bir sıcaklık bu. Çok geçmişte kalan bu samimiyeti, güven duygusunu özletiyor insana.
Bence Leyla ile Mecnun’un asıl gücü burada. İnsanın içindeki kırık ve çocuksu tarafı aynı anda gösterebildiği için unutulacak türde bir roman değil. Kitap bittiğinde geriye büyük duygular değil de geç kalmışlık kalıyor: Sanki uzun zamandır görmediğin insanlarla aynı masadan yeni kalkmışsın gibi. Sanki bir yerlerde tekrar karşılaşacakmışsın gibi.
Son 100 sayfada öyle nokta atışlarıyla karşılaşıyor ki insan, gerçekliği insanı epey düşündürüyor. Diziyi de en kısa zamanda izleyeceğim.
Okunmalı, keyifli okumalar
"Belki başka bir zaman, başka bir yerde. Sonuçta yarım kalan her şey tamamlanmaya muhtaçtır."
"İnsan en büyük hatayı zaman konusunda yapıyor. Zamanın sahibi sanıyor kendini. Nasılsa yaparım, daha zamanım var diyor her seferinde. Oysa zaman akıp gidiyor ellerinden."