Hepimizin bastığı yerde bir ceset var. Hepimizin altında bir ölü var. İnsanlık gömdüğü yakınlarının üzerinde yürüyor. İnsanlık ölümün üstünde duruyor. Koşuyor, spor yapıyor…
Ve artık insanlık bir karar vermeli. Ya cenazelerde ağlamayacak ölülerine ya da üzerine basmayacak, sevdiklerinin cesetlerinin beslediği toprağın!
“Korkulacak bir şey yok. Dalgalar bir yere gitmedi. Okyanus buharlaşmadı! Sadece kulaklarım alışmış şarkısına. Biraz dinlemem yeter yeniden duymam için köpüklü suyun
ıslığını…”
"Ne yapmak istediğini bilmiyorsan, ne yapmamak istediğini düşün!" demeye çalıştım kendime uzun yıllar boyunca. Böylece ihtimalleri eleyerek bir ideal, bir amaç bulabilirdim. Hatta hayatın ne anlama geldiğini bulur, sözlüklere geçmesini sağlardım.“