Tüm hikaye iki bacağını kaybetmiş ve beyninde bir kurşun ile hastane odasında ameliyat olmayı bekleyen Hariciye memuru Peyami'nin hatıra defterinden aktarılıyor. Yıllar önce annesi tarafından evlenmesini istediği ama Peyami'nin reddettiği Ayşe'nin, çocuğunun ve eşinin Izmır Isgali'nde katledilip Ayşe'nin Peyami'nin de arkadaşı olan ağabeyi Cemal'in yanına, Istanbul'a gelmesiyle başlıyor her şey. Aralarına orduda subaylık yapan Cemal'in arkadaşı İhsan'ın da katılmasıyla ortaya aşk, kıskançlık, hırs, vatanseverlik ve gözü karalığın harmanlandığı bir hikaye çıkıyor.
Kurtuluş Savaşımızın ilk romanı olan bu kitabı yıllar önce okumaya başlamıştım ama bana hitap etmediğini düşündüğüm için devam etmemiştim. Çünkü ben tarihi tarihte okumak isteyen bir insanım. O yüzden kitaba aşırı ön yargılıydım. Ama kitap düşündüğümün aksine güzel ilerledi. Diğer kitaplara nazaran okuyucuya kendisini erken açan bir kitap. 20-25 sayfadan sonra İzmir ve İstanbul Işgalinde yapılan zulümlerin birkaçı hakkında yazılanlar kanımı dondurdu. Evet, savaşların büyük kötülükler getirdiğini biliyoruz ancak detaylara inince "kötülük" kelimesinin yapılanlar karşısında gayet masum bir sözcük olduğunun farkına varıyorsunuz. Kitap genellikle akıcı ama sonlara doğru akıcılığını kaybediyor. Bu da ben de "Bitse de gitsek" hissiyatı yarattı. Diğer sorunu, Can Yayınları yazarın diline sadık kalıp sadece imla hatalarını düzelttiği için kitapta çok fazla eski kelimeler vardı. Evet, kitabın sonunda kelimelerin günümüz Türkçesindeki hali verilmiş ama kimsenin pek dönüp bakacağını zannetmiyorum. Bu yüzden kitap beni biraz zorladı. Ayrıca kitabın ön sözü ve son sözünü kesinlikle okumalısınız.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.