Çok yorgun,
Çok düşünceli,
Ve çok”da çaresiz bir haldeyim.
Çaresizliğim, yalnızlığımdan“da beter halde.
Oksijensiz bir dünyada,
Pespembe,
Ve ölü siyahların karmaşıklığı içinde,
Yaşıyorum.
Yazdıklarım ve yazacaklarım hepsinin insancıl duygulara önder seçilmesi için...
Belkide sadece hayatta kalabilmek için yazıyorum.
Belkide sade kelimelerin bir intihar ipine dönüşüp beni asmalarına karşılık vereceğim bir hediye yerine geçmesi için, yazıyorum...
Yazıyorum sonu olmayan bir şansızlık içinde.
Şansızlık ve acı,
Yalnızlık ve keder,
Ölümsüzlük ve hüzün içinden bir seslenişle çırpınıyorum.
Bir ülkenin sınırlarını çiziyor bir mavi gözlü tanrı..
Çizdiği kalem ben,
Ülke kalbim,
İnsanları melekler,
Adaleti peygamberler eşliğinde.
En çokta çocuklar var bu ülkede,
Uçurtmaları rengarenk olan,
Şeker gülüşlü,
Gamzeli gamzeli çocuklar.
Hayallarin ortasında yaşıyoruz,
Ama farkında bile değiliz.
Birinin gelip bizi uyandıracağını sanıyoruz sırılsıklam bir şekilde...
Ve her seferinde, her seferinde yanılıyoruz.
Bir Şubat gecesinde,
Karanlığın ve soğuğun astığı kalbimiz duracak.
Ölü siyah kazanacak.
Ve bizimle birlikte,
Pespembe renklerde ölecek...
·
41 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
