Spoiler İçerir!Edebiyat
Kitabı şimdi bitirdim sıcağı sıcağına da sizlerle fikirlerimi paylaşmak istedim.Şuan bu satırları ağlayarak yazıyorum hatta hıçkırıklar içinde çünkü çok ama çok etkilendiğim bir kitap oldu Şeker Portakalı...Zeze her dövüldûğünde hüngür hüngür ağladım,Zeze her haksızlığa uğradığında hüngür hüngür ağladım aslında ben ilk defa bir kitapta bu denli ağlayıp,etkilendim.Hayatta hepimiz bir kez olsun ölmek istemişizdir bunu en çok isteyenler arasında da Zeze vardı...Ama Zeze şanslıydı çünkü onu bu bütün çıkmazın içinden çıkarabilecek biri ile tanışmıştı Portuga...Benim kitapta en çok etkilendiğim yer;Zeze şarkı söyledikçe babasının onu dövmesiydi sanki kendimin hiçbir derdi yokmuş gibi her şeyi bırakıp Zeze için ağladım.Bu kitaba karşı biraz önyargılıydım çünkü aşırı övülüyordu benimde çok enteresan bir huyum vardır bu denli övülen bir şeye hep antipati duyarım neyse ki bu önyargımı kırıp kitabı okumaya başladım ,kitap hiç ama hiç durağan değildi çok akıcıydı hiç sıkabilecek satırlar yoktu her şey çok hızlı bir şekilde anlatılmıştı,aslında kitabın daha da uzun sürmesini her şeyden çok isterdim çünkü kitabın bitmesini asla istemedim.Kitabı okurken karakterlere hiç etmediğim kadar hakaretler ettim,Zeze'nin babasına,annesine ve ablalarına hepsinden o kadar nefret etmiştim ki anlatamam.Ne demek ya 5 yaşında bir çocuğun ölmek istemesi...Zeze'nin küçük omuzlarına taşımayacağından çok ama çok yük yüklemişlerdi,Zeze zaten kendisi kûçücük o büyük sorumlulukların altından nasıl kalksın ki?İyi ki de hayatına Portuga gibi biri girmiş...Eğer sizde benim gibi çok övülen şeylere önyargılıysanız bu kitapa karşı olan önyargınızı yıkın,hatta şuan her ne işiniz var ise bırakın ve bu kitabı okuyun çünkü sizlere çok şey katacak.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.