ALINTI: 'Biz insanlar, sınırlarımızı bilmeden kendi aklımızı beğeniyoruz, öğrenmiyoruz, akıllanmıyoruz.' (s.105)
Zülfü Livaneli'nin Son Ada romanında çarpıcı bir şekilde dilin sadeliğinden yola çıkarak yazılmıştır. Kitap bir sonraki sayfayı merak uyandırarak akıcı bir şekilde anlatılmak isteneni; sade, güçlü betimlemeleriyle okurla buluştuyor. Kitapta ayrıca dikkatimi çeken şu ki: yazısı hakkında kendini eleştirerek samimi bir ortam hazırlamış doğrusu okurken yer yer tebessüm ettiğim noktalar oldu. Okumanızı ve hediye alıp okutmanızı tavsiye ederim. Güzel günleriniz olması dileğiyle
(spoiler): bir Ada'nın içinde şehrin kalabalığından insanlardan uzakta küçük bir yerleşik hayat kuran doğayla, hayvanlarla ve dostlarıyla iç içe keyifli vakit geçiren insanların oluştuğu adada ta ki Başkan ve onun küçük ailesinin oraya yerleşmesi ile zaman içinde adanın içinde huzursuzlukların artması ile ardı arkası gelmeyen sorunlarla başa çıkmaya çalışan hayatı anlatan bu romanda, bir kısım topluluk başkanın gelmesiyle bunların başladığını bir kısmının ise başkanın yanında durup adadaki vahşi martılar yüzünde olduğunu söyleyerek fikir ayrılıkları oluşmuş ve bunlarla baş etmenin vahşi martıları öldürmekten geçmesini söyleyerek martı yuvalarını ve martıları avlayarak durumu düzeltebileceğini düşünen bakan ve bakanın bildiği şeylerin olduğuna inanıp onun söylediklerini kabul eden topluluk martıların azalması ile doğal dengeyi bozduklarını ve başlarına gelecek felaketleri kestirememesinden dolayı yaşanan kötü olayları anlatarak okurla buluşturmuştur. özellikle romanın seyrini değiştiren bakkalın engelli oğluna sonunda çok şaşıracaksınız.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.