Ah Gorki!
Öyle çok acıttı ki yaşadıkların, o küçücük çocuğa sarılıp "merak etme, geçecek" deme isteğim geldi, ansızın.
Babanı kaybettiğinde, yabancısı olan bir yere düştüğünde, yanlışlıkla boyaları döktüğünüzde dedenden yediğin dayakta; ben hep yanındaydım.
Yazarlığa olan üstün kabiliyetin mi acıyı bu kadar güzel anlatırdı sana yoksa çektiğin acılar mıydı seni kalemi böylesine kuvvetli bir yazar yapan?
Zordu çünkü. Fakirlik içinde yaşayıp her gün sudan sebeplerde fırça yemek, zordu babanı küçücük yaşta kaybetmek, bir sabah uyandığında anneni yanında görememek.
Eli öpülesice bir ninen var, tutunacak tek dalın. Üzme onu, seni seviyorum.
··
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.