2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Oysa çoğu kimseye sevgisi diğerinin (sevdiğinin) üzerinde güç verir ve bu güçle bolca üzer sevdiğini, hırpalar, hükmeder ona… SEVİYOR diye adeta kendini sağaltır onun üzerinde…
Buradaysa, sevmek mahzunlık ve mahcupluk yaratıyor sevende… Bu, çok daha gerçek bir sevgi gibi durmuyor mu?
Sevmenin şaire öğrettiği bir duygu var (mahzunluk) ve şair, şartlara rağmen “sevgiye dair” öğrendiği o duyguya bağlı kalıp, onu devam ettirebiliyor... Bir şeyin şartlardan bağımsız olarak yapılabilmesi, devam ettirilebilmesi ne güzel bir şeydir! Her konuda geçerli olmayabilir bu ama geçerli olduğu konularda çok güzel bir şeydir bu