Kadim zamanlardan geçen asra kadar çocuklar erken yaşta medreseye kaydolur, İslâm harflerini öğrenir, her fenden kitaplar okur, metinler ezberlerdi. Ezberlenen metinler, hoca huzurunda takrir edilir, unutmamak için belli aralıklarla tekrar edilirdi. Bunları ezberleyerek yetişenler icâzet alır, icâzet verir, zamanla halk nazarında ayaklı kütüphane olarak kabul görürdü. Her soruya, bizzat ezberledikleri ibareyi okuyarak cevap vermeleri, soranlar nezdinde güvenilirliklerini artırırdı. Çok okur, çok düşünür, az yazarlardı. Yazdıklarından çok daha fazlasını bilirlerdi. Bu durum kendilerine soru sorulduğunda daha da zahir olurdu. Talebenin kaynağa ulaşmasını kolaylaştırmak için, cevap verirken kitapların bâblarını, fasıllarını hatta sayfalarını da zikreden âlimler vardı. Eğitimde kitabi kültür yanında şifahi mirasın da önemli bir yeri vardı. Medreseler kapatılıp, âlimlere okutma yasağı getirilince ilimdeki tevârüs durdu. İlim, sonraki kuşaklara taşınamadı. Tedrisattan uzaklaştırılan alimler evlerine çekildi: çocukları, bir sıra kitaplarını okumadığından babalarının dünyalarina giremedi, onları anlayamadı. Bu yüzden sadece onların zühd ve takvalarından bahsettiler, babalarını farklı kılan ilimlerini sonraki nesillere aktaramadılar. Medresenin ilgası bizi Islâm dünyasından kopardığı gibi medeni birikimimizden de uzaklaştırdı. Birkaç ferdi zuhûr dışında ilimde tevârüs tarih oldu. Büyük inkişaf için, Kudemâ Meclisinden modern zamanın ders halkalarına diriltici soluklar taşımaya mecburuz.
Okumanızı Tavsiye Ederim. Hocamız Tekrardan asrımızı yücelten büyük alimlerimizi bizlere tanıtıyor. Rabbim Alimlerimizden ve bize onları tanıtan Hocamızdan Razı olsun.
··
206 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.