Altıncı Koğuş Anton Çehov'un okuduğum ilk kitabı. Kısa, bir solukta okunabilecek bir kitaptı az zaman ayırabildiğimden 3 güne uzadı. Gayet akıcı, olaysız ama o azıcık sayfada bol bol düşündüren bir anlatımı var. İnsanın başına her türlü şeyin gelebileceğini, belki de bir noktada empati yapma, doğrusu yapamama gücünü karaktere yaşatarak öğretmiş Çehov. Sözcük sözcük işlemiş. Daha ilk sayfalarda Gromov'un ''Asla dilenci olmam, hapse düşmem demeyeceksin.'' sözüyle aslında olaylara giriş yapmış bulunuyoruz.
Kendi yorumlarımı da katarak kitabı basitçe özetleyecek olursam;
İvan Dmitriç, önceden memur olan ve sıradan bir hayat sürmesine rağmen başından geçenler sebebiyle olsa gerek zamanla anksiyeteye sahip olmuş ve bir akıl hastanesinin 6. koğuşunda kalanlardan biridir. Andrey Yefimıç ise koğuştan sorumlu bir doktordur. Andrey koğuşa yaptığı ziyaretlerde İvanla ettiği sohbetlerden çok keyif alır. İvan'ın sık sık uğradıkları haksızlıklara, adaletsizliklere, bulunduğu koşulların berbat olduğunu dile getirmesini dinler, fakat hiçbir şey yapmaz hatta ''Sıcak, rahat bir oda ve bu koğuş arasında hiçbir fark yok, insanın huzuru ve memnuniyeti dışarda değil içindedir.'' der.
Zaman geçtiğinde ve Andrey aynı koğuşta, aynı duruma düştüğünde işlerin sandığı gibi olmadığını, ne kadar çaresizce hissettiğini anlar.
Kısaca özetlediğimde tamda bunların üzerinde duruyor kitap, ama 68 sayfaya yığınla duygu,düşünce ve çaresizlik sığdırılmış.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.