İnsan psikolojisinden ve ruh dünyasından çok iyi anlayıp, bunu okura profesyonel bir şekilde aktaran Dostoyevski’nin çok beğendiğim bir eserini okudum.
Öncelikle şunu söylemem gerekiyor ki, sindirmesi kolay olmayan bir kitap ve kitap okuma alışkanlığı kazanmak isteyenlerin şu anlık elini uzatmaması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Çünkü Dostoyevski, bu kitapta bize insan ruhunun en karanlık odalarına kadar eşlik ediyor.
Kitap iki bölümden oluşmakta. İlki “yeraltı” olarak geçen kahramanın kendi anlattığı -hasta biriyim ben- diye söze başladığı bölüm. İkinci bölüm ise neden böyle bir insan olduğuna dair yaşadıklarından bahsettiği bölüm.
Açıkçası ben ilk bölümde anlatılanlara ilk başlarda biraz adapte olamadım, çünkü Dostoyevski hepimizin içten içe sezdiği ama tanımlayamadığı ya da bastırdığı gizli düşüncelerimizi, insanın kendini nasıl kandırdığını resmen kusarak anlatmış. Bu bölümde konudan konuya atlaması, yer yer çarpıcı espirileriyle insanı afallatıyor.
İkinci bölüm ise su gibi akıp gidiyor.
Toplumda bizi ezik, hiçbir işe yaramaz, bir pislikmiş gibi hissettiren insanların varlığına en güzel yorumu çok iyi bir şekilde kitabın kahramanı yapıyor.
-bırakmıyorlar...iyi...iyi olamıyorum.
ALINTI
İnsan (kim olursa olsun) her zaman, her yerde, mantığının ve çıkarının ona emrettiği gibi değil, canının istediği gibi hareket etmeyi sever.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.