BENİM ÇIKARIMIM ŞU Kİ;
Eğer insanlar yaptıkları iyilik ve kötülüklerin ruhuna yansımış hallerini bir portre gibi görselerdi eminim ki bu durum çok rahatsızlık verirdi mesela daima kötülük yapan bir kişi, yozlaşan ve kötüleşen ruhunu, değişen bu portre gibi izleseydi ya psikolojik olarak çok zor günler geçirecek ya da o kötülüğü ruh portresine yansımasın diye bırakacaktı ya da iyilik yaptığında ki haz daha da artacak ve devamlı iyilik yapmaya devam edecek ruh portresi olumlu bir ilerleme gösterdiği için psikolojik olarak da mutlu hissedecekti. Bir başka bakılması gereken açı ise şudur; Beden yaşlanabilir, buruş buruş olabilir, gözlerin feri gidebilir ama hiç bir olgu, insanın yaptığı kötülüklerden kaynaklanan ruhunda ki tahribat kadar canını acıtamaz ve psikolojisini bozamaz o sebepten bedenimizin sağlığına verdiğimiz önem kadar da ruh portremizin sağlığına önem vermeliyiz ve bunu da erdem denilen ruhun gençlik
iksiriyle yapmalıyız