Öncelikle kitap çocuk yetiştirmenin reçetesini sunmadığını, altını çizerek ifade ediyor.kişilere ortama duruma göre farklı davranış metotları geliştirilebilir bu davranış metotlarını otoriter, demokratik, serbest ve ihmalkar olarak da sınıflandirmış yazar.
bu tutumlarda anne ve baba rollerinin döneme göre değiştiğini anlatmış, bu bağlamda babanın çocuğun zihin fotoğrafındaki yerini sorgulamış.
erken çocukluk döneminde çocuğun algısını geliştirecek okul öncesi eğitimin önemine dikkat çekmiş ve tabii ki hepimizin muzdarip olduğu ekran bağımlılığının tehlikesini anlatmış. Ekran bağımlılığı konusundaki öneriler işimize yarayacak cinsten.
İrade terbiyesi ve zaman yönetimi konusunda altını çizeceğimiz çok güzel tavsiyeler var.
irade terbiyesi konusu beni oldukça düşündürdü çünkü şu dönemde çocuğun her istediğini yapan ve bunu iyi ebeveynlik diye düşünen birçok kişi ile iç içe yaşıyoruz.
kitap irade terbiyesi konusunda sıkıntı yaşayan çocukların hayatta hem başarılı hem de mutlu olamadıklarının altını çiziyor.
özellikle ortaokul öğrencileri için p4c tekniğini önemsediğini belirten yazar, bu teknik hakkında ailelere önerilerde bulunuyor ve çocukların felsefe konusunda eğitilmesi gerektiğini söyleyerek eleştirel düşünceyi önceliyor.
bu şekilde hareket ettiğini ifade ediyor.
Son olarak şunu söyleyebilirim, bir öğretmenin okuması gereken bir kitap..
Bir konuda sadece yazara katılmıyorum. Geleceğin mesleklerini sayarken hep teknoloji temelli mesleklerden bahsetti oysaki insan sadece mekanik bir yapı değil bir "ruh" taşıyor ve bu insan var oldukça böyle olacak. Dolayısıyla bu ruh olduğu sürece insanın ruhuna iyi gelen meslekler hep olacak sanat gibi, psikoloji gibi ve tabiki meslek olarak görmüyorum ama maneviyat gibi ..
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.