Köklerimden tutarak sarstı beni bu kitap. Mehmet Rauf'un bir genç kızın ruhunun sesiyle o zamanın Türkiyesi'nden bu zamana seslenişi ve bunu artçı depremler arasında yaparken aslında içten içe büyük bir enkaza sebep olması... "Hakkını vererek yazar olmak" kalıbına şeklini veren sanatçıları okumak beni yeniden yazar olmaya öylesine bağlıyor ki... Halit Ziya'nın nağmeleri arasında kendi yolunu bulmuş bu yazarın bir süre eline mürekkep bulaşmamasının ardından -özellikle Eylül gibi edebiyatımızda bir mihenk taşı rolünü üstlenmiş eserinden sonra- kendini kelimelere vurması ve bunu bu sefer toplumun kanayan yarasını gün yüzüne daha da çıkararak yapması...
Takıldığım ve esere şüphe ile baktığım bir iki pürüzden bahsetmeden geçmek istemiyorum: bazı cümlelerde anlatımı pekiştirmek için kullandığı "adam" zarfı beni biraz olsun rahatsız etti; ayrıca bir kadının evlendiğinde eşinin kölesi sıfatına girmesi durumu benim için kabul edilemezdi, buradaki varoluşsal olarak sezdiğim aitlik beni az da olsa soğuttu Pervin'in iç dünyasından. Lakin kesinlikle bu kitap başucu kitaplarım arasında yer alacak, buna eminim.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.