"hayır ilgi beklemiyorum ben
hüzünlü sayıklamalarına ruhumun,
alışkınım el çekmeye isteklerimden
en uzak günlerinden beri çocukluğumun"
Belki de Lermontov un bu şiirinden doğmuştur Peçorin, kimbilir... Kendi yazgisinin benzerini yazmıştır herkes biraz kendinden katar her şeye. Zamanımızın bir kahramanı, görülmeyen, anlaşılmayan bu yüzden dikkat çekmeye anlaşılmaya hazır narsist Peçorin. O zaman kahramandin farklıydın ama şimdi bu narsizmin cisimlestigi dünya düzeninde sıradan bir insansin sen.. Herkesin yerinde olmaya can attığı, aynaları kendine çevirip kendini seyre daldığı bir dünya düzeninde o zamanki heyecanı simdi uyandirmayacaksın dostum yadırganmayacaksın da. Senden sonra sana benzeyenler çıktı Camus sana değinmişti Mersault karakterinde sonra ıssız adamlar geldi geçti buralardan herkes biraz ona benzedi. Varoluşun derin boşluklarında kendine bir yer edinmeye çalışan travmatik gecmisin bugünü yönlendirmesine ve oluşturmasına izin vermis insanlar. Sevgisizligin getirisi minnet etmenin sevilebilmenin erdemini hiçe sayıp tavanla derin dostluklar kuranların devrindeyiz artık. Ne yazık... Sıradan bir askerin hikayesinden neler çıkarılabilir neyi görebiliriz içimizdeki hangi insanı ortaya çıkarır? Tek bir kitapla bunları düşündüren Lermontov keşke biraz daha yasasaymis da Rus klasiklerine Adını daha büyük harflerle yazdirabilseymis. Kıyıya köşede az bulunan herkesin keşfetmedigi güzellikleri görmeyi tanımayı severim. Bu kitap da benim için ayrıcalıklı yerini almis bulunuyor. İçerde bir Peçorin var ondan öte ondan ziyade onu yaşamak gayesiyle...
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.