Okurken kendime hep sorduğum soru acaba gerçek mi sorusuydu. Çünkü yazarımız ve aynı zamanda anlatıcımızın anlattıklarına birden kurgu karışıyor ve siz de acaba gerçek mi değil mi ikilemi yaşıyorsunuz. Yazarımızın bir kez anlattıklarının kendi kafasında kurması sonucu oluştuğunu söylemesi sizi hep acaba mı sorusuyla yalnız başınıza bırakıyor. Doğrusu anlattıkları da gerçekten yaşanmışsa düşüncesi sizin için ürkütücü ve biri tarafından kasıtlı olarak kurgulanmış hissini yaratıyor. Ustaca kurgulanmış bir roman olan Kardeşimin Hikayesi sizi bir girdap gibi kendine çekiyor. Biraz içerikten bahsedeceksek olursak her şey Podima’da yaşanan bir cinayet olayıyla başlıyor ve kasabaya genç ve güzel gazeteci kız geliyor. Tolstoy’un mükemmel sözü hikayemizin başlangıcına çok iyi uyuyor aslında: “Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir..” İşte bu yabancının gelmesiyle biz de emekli inşaat mühendisi Ahmet Arslan’ın o ilginç hikayesini dinlemeye başlıyoruz. Kitaptaki dikkatinizi çekecek söz bence ‘Aşk bir uçurum kıyısında gözü bağlı yürümektir’ sözü olabilir çünkü kitabın tamamı bu söz üzerine kurgulanmış. Bir de çok ilgimi çeken başka bir kısım Ahmet’in duygularının olmaması ve kimseye dokunamaması. İnsanlar duygusuz olsaydı hayat nasıl bir yer olurdu sorusunu da sordurtuyor kitap bize. Şu ana kadar hayretle okuduğum sayılı kitaplar arasında yerini aldı Kardeşimin Hikayesi. Okumanızı şiddetler tavsiye ederim. Edebiyatla kalın!
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.