Korkuyu anlatmak, benimsetmek yada hissettirmek pek kolay olmasa gerek.. Ama Stefan Zweig bu eserini o kadar güzel yazmış ki korkuyu içimizde en derinlerde biz bile hissediyoruz..
Okurken sanki 'korkunun ecele faydası yok' sözünün genişletilmiş açıklamasını okuyordum..
Neyseee.
Konusuna bakacak olursak..
Kocasını aldatan bi kadın, Irene..
Bi gün aldattığı adamın sevgilisiyle karşılaşır ve yaptığı hatanın farkına varmasına sebep olacak o büyük korkularını hissetmeye başlar.
Kocasına besleyip de farkında olmadığı sevgiyi hissetmeye başlar..
Çocuklarının farkına varmaya başlar...
Bi evi olduğunu ama aslında kendi evine ne kadar yabancı olduğunun farkına varmaya başlar..
Aldatmış olmanın azabıyla günlerini nasıl geçirdiğinin farkında bile değildir aslında.
Okurken hem kadının haline üzüldüm hemde suçladım.
Ama şu da var ki, bazen bir musibet bin nasihatten iyidir.. Evet bi hata yaptı ama hatasının azabınıda çekti bence..
Kocasının hareketine de hayran kaldım diyebilirim, spoiler vermek istemiyorum merak eden okusun, ama bence kesin okuyun..
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.