İlk baskısı 1887'de yapılan Sergüzeşt'in ikinci baskısı ancak 37 yıl sonra 1924'te yapılır. Türk edebiyatında romantizmden realizme geçiş eseri olarak kabul edilir.
“Sergüzeşt”, macera anlamında bir kelimedir.
Roman; halkı eğitmeyi, köhnemiş kurumları ve düşünceleri değiştirmeyi amaçlayan Tanzimat dönemi düşünce sisteminin kölelik kurumuna yönelttiği toplumsal bir eleştiridir. Millî Eğitim Bakanlığı tarafından ortaöğretim kurumları için hazırlanan 100 Temel Eser arasında da yer alır.
Önsöz de "Ben hissetmediğim şeyi yazamam, daha doğrusu yazmak istemem. Halbuki en büyük eserler histen ziyade fikirler yazılır." diye işine duyulan özeni ve sevgiyi gösteren çok anlamlı bir cümle yer alıyor.
Annelik duygusunun da verdiği duygu yoğunluğu ile olsa gerek Dilber'in çocukken başına gelenleri içim acıyarak, gözlerim dolarak okudum. Bir sonraki cümleyi korkarak okudum başına daha ne gelebilir diye..
Celal Bey..
Sen nasıl harika bir insansın.
Sınıf ayrımı yapmadan bir esire kalbini veren Celal Bey..
Eser bir yönden mutsuz son ile bitiyor: Çünkü aşıklar kavuşamıyor. Bir yönden de mutlu son ile bitiyor: Esir bir kız ölümün soğuk yüzü sayesinde "Hürriyetine" kavuşuyor.
Kitabın sonunda Mizancı Murad'ın gazetesi Mizan'da roman hakkında düşüncelerini (tamamlanmamış olsa da) yazdığı çok güzel bir yazı olması da ayrıca hoşuma gitti..
Türk Klasikleri severlere kesinlikle tavsiye ederim..
Keyifli okumalar diliyorum :)
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.