Bir yol hikayesi okuyoruz. Ama geçilen köylerin ovaların şehirlerin veya yolda tanışılan insanların hikayesi değil bu. Sonu baştan belli olan hikayelerden aslında. Bir aile düşünün çiftçilikle geçiniyorlar ve bu hayatta başka hiçbir iş bilmiyorlar ve yapmamışlar. Günün birinde banka elllerinde ki toprakları alıp onları hiç bilmedikleri duymadıkları sadece renkli kağıtlardaki iş ilanı diye yazılan yerlere sürgüne mecbur bırakıyor.Yani doğduğundan beri on dönüm toprağından ayrılmamış insanları otoban yollarına mahkum ediyorlar. Yol üstündeki kamplar, açlık korkusu, açlığın kendisi, sonu gelmez taşınmalar ve gördükleri düşmanlıklar değiştiriyor onları. Eksiltiyor. Yola çıktıları eşlerini dostlarını büyüklerini kaybediyorlar yetmiyor paralarını ekmeklerini kaybediyorlar daha da yetmiyor umutlarını da kaybediyorlar.Müthiş bir kapitalizm eleştirisi okuyoruz. Böyle iliğinize kemiğinize kadar işliyor. Sömürgenin, insan ötekileştirmenin nelere mal olabileceğini bir aileden onların gözünden okuyoruz. Gidecekleri yerde bir salkım üzümün hayali ile çıktıkları yolda kapitalizm uğruna hayatlarından oluyorlar.Alıntıyla bitirmek isterim “Aç insanların gözlerinde giderek büyüyen bir gazap oluşuyor. Ruhlarında yumru yumru gazap üzümleri oluşuyor, büyüyor, ağırlaşıyor, bağbozumuna hazırlanıyor”
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.