"Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide bir böyle oluyorum,bazen bütün insanların boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum,bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret falan değil...
İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı,öyle bir günlerim oluyorki,etrafımda küçük bir hareket,en hafif bir ses bile istemiyorum fakat sonra birden bire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman nasıl bir hazin hâl aldığımı tasvir edemezsiniz."
··
81 Gösterim
4 Yorum
Aynı duyguları bende yaşıyorum ne yazık ki.. Aynı duyguları paylaşmadığımız insanlarla yaşlanıp gidiyoruz..
Çok güzel!.. İçten ve özeleştirel.
Benim gibi düşünenler,
hep nerede derdim.
Teşekkürler!..
Öyle ki, üzerine bir şey yazmamak gerek.
Çevrenizde sizi anlayan kimse yok o yüzden . Yalnızlık değil anlaşılmak istiyorsunuz . Anlaşılamayınca tek kaçışınız yalnızlığa oluyor sonra bir ümit tekrar derdinizi anlatmaya çalışıyorsunuz bu döngü böyle gidiyor .
Bu yorum görüntülenemiyor
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.