Güray Süngü, Güray Süngü, Güray Süngü. Şu sıralar çokça düşündüğüm bir isim. Gü-ray Sün-gü. Metroda bir sonraki durak "Gür-su" dediğinde bile adını hatırladığım kişi. Hayatımı alt üst etti fakat bundan şikayetçi miyim bilmiyorum. Belki hayatımın altı üstünden daha güzeldir, bunu da bilmiyorum. Kitabımızın baş karakteri olan Gereksizyazar gibi atıyorum şu sıralar adımlarımı. Ne zaman sokakta yürürken bir adım düşünsem onu düşünüyorum. İçimdeki boşluk. Koskocaman boşluk. Hayatımın bir anlamı var mı yok mu bunu bile umursamıyorum artık. Beni müthiş bir benlik sorgulamasına itti Gereksizyazar ya da çekti. Bir sabah uyandığı zaman kendisini yazdığı romanın başkarakteri olarak bulan Gereksizyazar. Ben de artık her sabah kalktığımda benliğimi yerli yerinde bulamıyorum. Kitabı okurken o kadar bulandım ki.. Bulandım, düşüncelere bulandım. İçimi bir kağıt yapıp tükenmez kalemle karalayıp sonra o kağıdı buruşturarak tekrar içime attı. Konuşmak bile istemiyorum artık. Düşle gerçek arasında yalpalıyorum.
Neyse kitabımızın içeriğine gelelim, gelmemiz gereken yere yani. Ya da hiç gelmeyelim içine dönmek isteyenler okusun bunu pişman olmazsınız. Kitap yorumu falan benlik işler değil bunlar hele ki içimi karıştıran bir kitabı anlatabilmemi beklemeyin benden. Bu kadar, gerisi yok.
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.