Gorki’nin kalemin zenginliği yine beni hayran bıraktı. Çok iyi gözlemler, farklı bakış açıları, nefes alan karekterler, set gerçekçilik ve boşuna hayatlar...
Kitabın gerçekçi olduğunu söylemiştim. Bazı hikayelerde beklediğim hiçbir son umduğum gibi bitmedi. Bu benim iyimser umutlarla beklediğim sonlar olmalı ki hikayeler hayatın normal akışına çok uygun bitti. Kitapda sorgulamalar vardı, zamanı, kim olduğunu, yalnızlığı...
Hiciv niteliğindeki öyküleri ilişkileri eleştiriyor insanın kendi faydası uğruna bir diğerini kolayca harcayabildiğini anlatıyor. Bazı öyküleri okurken adaletsizliği, birinin ölmesinin hayatın üzerinde hiç bir değerinin olmadığını farkediyorsun (ne acı!)
Özellikle değinmek istediğim bir öykü var. ARABACI. Bu hikayeyle ilgili ne desem az olacak. En sevdiğim hikaye bu oldu. Bu hikaye tek başına bir kitap olarak basılmalı. Kesinlikle basılmalı!.. Bireyin içindeki ‘iç yasalar’ konusunda ki bu hikaye beni çok etkiledi. Acaba insanın içinde gerçektende ‘iç yasalar’ var mı? Bu soruyu uzun uzun düşündüm. Varsa ne mutlu ona. Peki yoksa? Açıkcası ben yok olma ihtimalinin daha yüksek olduğunu düşünüyorum. İç yasalar yok ama zamanla oluşturuluyor (oluşturulmak zorunda ve bu doğal olan. Aksi olması durumunda toplum onu ötekileştirilecektir. Hatta ve hatta şeytan yada cadı diyerek yakarak öldürülecektir). Benim düşüncem bu yönde. İnsan bu dünyada tek başına olsa ve içten içe de olsa birine hesap vermeyeceğini bilse özgürlüğü tam anlamıyla yaşasa o zaman bence bambaşka dünya düzeni kurulu olurdu. Bu hayallerimin çok ötesinde bir düzen. Nasıl olacağına dair düşünmek yoruyor. Varsayımlar yapmaktan bir adım öte gidemiyorum, çok ütopik geliyor ^_^ Bu hikayeyle ilgili çok daha fazla yorum yapmak, düşüncelerimi bir bir sıralamak istiyorum ama bunu yapamam.
Sonuç olarak kitaptaki hikayelerin herbiri bence çok özeldi. İlişkiler ve eğitim kurumuna (öğretmene) yapılan eleştiri de ders niteliğindeydi. Okunmalı. Gorki’nin hangi kitabı olursa olsun mutlaka okunmalı. Okuyana çok şey kattığı aşikar
·
110 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İç yasalar oluşturulmazsa ötekileştireceklerdir... Arabacı hikayesinde 'iç yasalar'a değinilmişti ve o hikâyenin olay örgüsünde ölüm-suç-pişmanlık gibi duygu ve olaylar vardı. Pişmanlık duygusu polisle kesişir mi bilmiyorum ama ölüm ve suç kavramları meslekleri gereği hep yanı başında olmaları gereken şeyler ve Victor Hugo'nun Sefiller kitabında da Javert (polis)diye bir kahraman vardı. Hugo onu şöyle tanımlıyordu:
"Javert, kocası kürek mahkûmu olan bir falcı kadından hapishanede doğmuştu. Büyüdüğünde toplumun dışında kaldığını düşündü ve tekrar topluma girememek korkusuyla umutsuzluğa kapıldı. Toplumun, iki sınıftan insanı, acımasızca kendi dışında tuttuğunu fark etti. Bunlar topluma saldıranlarla toplumu koruyanlardı. Bu iki sınıf arasında seçim yapmasi gerekiyordu. Aynı zamanda kendisinde bir çeşit eğilip bükülmezlik, kurallara uygunluk, dürüstlük temeli hissediyor ve bu duygu onda, içinden çıktığı serseri milletine karşı izahı imkansız bir kin ve nefretle karışıyordu. Polislik mesleğine girdi. Orada başarılı oldu."
#58393880
–victor hugo / sefiller
–iletişim y. / syf. 230
Benim aklımda kaldığı kadarıyla da Javert'de iç yasalar yoktu ve toplumun dışında bulmuştu kendisini ya da olsa bile bunu kontrol edemiyordu. Çünkü şöyle bir kısım vardı:
"Bu adam, çok basit ve nispeten çok iyi, ama aşırı derecede abartarak neredeyse kötü hale getirdiği iki duygudan ibaretti: otorite saygısı ve başkaldırıdan nefret." (syf.230)
Kesinlikle tüm kitapları okunmalı
...
ExoCan
Gönderi Sahibi
Evet ölümle sürekli karşı karşıya kalan meslekler ve doktorlar polisler askerler gibi Ayrıca bunlardan bazıları da dediğin gibi suçla karşı karşıya.. Ama zamanla onlarda mesleki deformasyon oluyor ve onlarda ölüm karşısında kayıtsız kalıyor ve zamanla suçluyu yakalamak sadece mesleki bir anlam taşıyor(bence). Sefiller alıntısı da güzelmiş. Bence en başta toplumun dışında değildi. düşünerek,abartarak o konuma geldi.