''Lütfen bana kendini unutturma!''
Sevdiğiniz bir insana böyle bir cümle sarf etmenin ağırlığını bir düşünsenize..
Entelektüel, mutlu bir evliliği olan bir kadının Alzheimer hikayesi bu kitap. Yazmakta zorlanıyorum satırları.. Ben de anneannemi bu illetten kaybettim çünkü.. Tedavisi olmayan, umutsuz bir hastalık.. hep Allah düşmanımın bile başına vermesin dedim sonradan da.. Düşünsenize, zamanında bebekken size bakan insan bir bebek gibi sizin bakımınıza muhtaç oluyor, üstelik sizi ve anılarını hatırlamadan, boşlukta..
Bu kitabı okuyunca O'nun neler yaşadığını, neler hissettiğini o kadar iyi anladım ki, sonlara doğru artık gözyaşlarımı tutamadım.. Çünkü romanın kahramanının ailesinin yaşadıkları da, hastanın duyguları kadar iyi anlatılmış kitapta.. Sevgiyle kuşatılmış olsa bile beklenen sona adım adım gidişi gerçekten fazlasıyla duygusaldı.. Bir yazar olan Maya, hayal dünyasında ve o boşluğun içinde bile sevgiyi hissedip onları teselli ediyordu.. Olmayan Ülke'nin vatandaşıydı o..
Umarım hiçbirimiz ve hiçbir sevdiğimiz karşılaşmaz bu hastalıkla.. Anlamak isterseniz okuyun derim..
·
227 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.