Uzun zaman önce okuduğum kitapları tekrar okuma etkinliğim devam ediyor. Bu hususta attığım üçüncü adım "Sevgili Kızım" oldu.
"Sevgili Kızım" şiddet gören, dışlanan, kendisini hayatta eğreti gören ve kendilerine bir konum bulamayanların hikayesi diyebilirim. Ana tema kadına şiddet olarak gözükse de aslında daha fazlası var. Şiddet gösteren kişinin neden bu hale geldiğini de işliyor yazar. O kişilerin de benzer hayatlara maruz kaldığını gösteriyor, fakat bunu yaparken karakteri asla aklamıyor. Bir kez yapan, bir daha yapabilir diyor. Şiddete uğrayan kişi, şiddeti gösterene karşı içinde hep bir korku ve endişe taşır ve o korku içinde her daim canlı kalır diyor.
Hamile bir kadını döven Jack'e her ne kadar kızmış olsam da hayatına dahil oldukça derbederliğine, hayatta savruluşuna acımaya başladığımı fark ettim. Oysaki kabul edilemez hatasıyla, önümde bağışlayamayacağım bir karakter duruyordu. O zaman esas karakterimizin annesini anımsadım; eşine acıyıp yanında olan, ama ondan şiddet gören Elisabeth'i. Evet, kitapta birden fazla karakterin hikayesi, karın ağrısı anlatılıyor. Eşinden/sevgilisinden şiddet gören kadınlar, babasının şiddetine maruz kalmış bir çocuk, çocuğuna ve eşine şiddet uygulamış bir baba, babasının ve psikolojik sorunları olan annesinin ilgisizliğine maruz kalmış bir kadın, hayatı erkeklerden ibaret gören bir kadın, büyükannesi tarafından yetiştirilmiş asosyal bir kadın... Bir karakterin birden çok yanı var. Mesela babasının şiddetine maruz kalmış adamın aynı şiddeti sevgilisine yansıtması gibi.
Kitaptan ilk okumamdan çok daha fazla şey aldığımı, karakterleri çok daha fazla irdelediğimi düşünüyorum. Mutlaka okuyun diyip tavsiye edeceğim bir kitap değil, zaten artık basımı da yok. Yıllar önce dahi sahaflardan almıştım. Fakat şiddet olgusunu birçok karakterin gözünden anlatması ve olayları peri masalı şeklinde değil de gerçekçi bir şekilde yansıtmasının hoşuma gittiğini söyleyebilirim. İyi okumalar dilerim.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.