İnsan Ne ile Yaşar? - TOLSTOY
“İnsan kendini kolladığı için değil,içinde sevgi olduğu için hayatta kalır.”
Tatlı bir tebessümle okudum bütün kitabı. İçerisinde yer alan hikayeler, söylenmek istenen her şey amacına hizmet ediyordu. Sevgi üzerine kuruluydu tüm hikayeler, hayatta olduğu gibi. Şu an yaşadığımız dönemde bunu öylesine önemsizleştirdik ki. Ne zaman farkına varırırz bilmiyorum. Bir gülümsemenin, samimi bir sohbetin, affetmenin nasıl iyi hissettirdiğini bilmeyen o kadar çok insan var ki. Yaşadıklarını ya da sürdürdükleri şeyin yaşam olduğunu düşünmüyorum. Bana göre zaman doldurumu onların yaptığını. Bir kedinin başını okşamamış, bugün gelir mi diye pencere kenarında sevdiğini beklememiş, dinlediği şarkıyı kendisi yazmışcasına sahiplenmemiş, bayram harçlıklarını bakkalda çoktan tüketmemiş, kaybetmekten korkmamış insan yaşıyor sayılır mı?
Tolstoy ne şanslı bir adammış ki bunca yolun sevgiden geçtiğini anlayıp; anlatmak için elinden geleni yapmış.
Biraz içiniz ısınsın, televizyonda o samimi dizileri (eski) izliyormuş gibi hissetmek istiyorsanız, hatta bir beklentiniz bile yoksa okuyun! Öğrenip, öğretilecek çok şey var...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.