Asude Hakan
@muditalagom
Bazen hayatı bazen kitapları yorumluyorum..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
IKIGAI- Japonların Uzun ve Mutlu Yaşam Sırrı
Okumak için kitap araştırması yapan herkesin en az bir kez karşısına çıkmış olan kitap, elbette benimde karşıma çıktı ve şans vermek istedim. Şayet tesadüflere inanan biri değilimdir. Okurken neden karşıma çıktığını birçok kez hissettim. Okuduğu için soranlarınız olacaktır, hayır henüz ikigai’mi bulamadım. Ama sanırım bulmak zorunda değilim.
Kitabın öğretmeye çalıştığı şeyi kavradığımı düşünüyorum. Lakin bu düşünceye uzun süredir inandığım için anlatılanı buna da yorumluyor olabilirim. Bana göre ‘önemli olan vardığın yer değil gittiğin yoldur.’ Ikigai benim için gittiğim yolda öğrendiklerim ve onları nerede konumlandırmak istediğim. Mutlu bir insan mı olmak istiyorum? Evet, kim istemez ki? Tüm negatif söylemlerde mutluluğu yakalamak için değil midir? Onu bu kadar yoğun istediği için kapılmazlar mı karamsarlığa?
Elde edemedikçe hırslanır insan. Yapmayacaklarını ona göre normal olmayan şeyleri yapmaya başlar. Çünkü kendisi olmadıkça mutluluğu kazanacağına kazanabileceğine inandırılmıştır. Hayır, sen sen olabildiğin müddetçe mutlu olabilirsin. Kendini sevdikçe, yaptıklarını sevdikçe, gördüklerini sevdikçe mutlu olabilirsin. Yapamadıklarını yaptığını hayal ettikçe mutlu olmazsın. Bir buluttan ibarettir onları düşlemek. Sana hayal kurma, dileklerine tutunma demiyorum. Sadece hayallerinin peşinde koşarken harap olma diyorum. Adımların geriye gitmesin, yerinde saymasın. Bulunduğu zemini belki de toprağı hissetsin diyorum sadece. Yaptığın işi sev, ona sıkıca sarıl yaptıkça mutlu olursun da diyemiyorum. Çünkü senin kadar bende bu şartların içinde yaşıyorum. Yaptığın işe tutun, okuduğun derslere asıl ne bu olayları önemsizleştirme ne de duygularını.
Vermek ve almak. Dünya tamamıyla bunun üzerine kuruluyken sadece alma odaklı olmak
Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali
Ah Raif! Bir suçlu aramaya çalışmayın diye başlamışsın hikayeni anlatmaya. İşin içinde sevgi varsa suçta, suçlu da aranmaz ki. Akıl işi değildir sevgi; mantık aramaz, olayları değerlendirmez ki yürek.. Sadece yaşar, hisseder ve arzular. Bunun bilinci ile okudum her bir cümleni.
Sabahattin Ali ile bu eserinde tanışmış oldum. Ve yaptığım bu sohbet(okuma) beni oldukça mutlu etti. Sanırım aklıma düştükçe kahvemi alıp tıklatacağım kapısını, anlattıklarını dinlemeye gideceğim. Anlattığı her cümleyi dikkatle dinleyeceğim. Zira cümle detayları, betimlemeleri, hissettikleri düşünmeden yazılmış olduğu hissini uyandıracak kadar titizlikle yazılmıştı. Hissettiklerini hissetmemi sağlayan tüm yazarları sevdiğim gibi Sabahattin Ali’yi de fazlasıyla sevdim.
“Başkasına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimiz bu kadar büyük ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur. “
Veronika Ölmek İstiyor - Paulo COELHO
“Normallik, fikir birliğinden başka bir şey değildir.”
Genç bir kadın her şeye(!) sahipken neden ölmek ister? Peki bir insan gerçekten her şeye sahip olabilir mi? Ya da olmalı mı? Tam olmak sahiden seni tamamlar mı? Her şeyin istediğin gibi olması yanında mutluluğu da getirir mi? “Mükemmellik” yeterli bir kavram mı? Ya da gerçekten mükemmellik var mı?
Veronika, her gün tekrarını yaşadığı hayatı bir gün daha tekrarlamamak için ölmek istiyordu. Günü farklı kılabilecek tek şeyin ölüm olduğuna inanıyordu. Yarın uyanıp işe gidecek, amaçsızlığı amaç edinmiş gibi davranıp döneminin havalı insanlarından sayılacak, tadını sevdiğinden değil sadece yaşamak için bir şeyler yiyecek, sevmiş gibi, beğenmiş gibi yapıp normal insanların arasında tekrarlarını sürdürecekti. Böyle olmalıydı değil mi? Normal insanlar hayatlarını böyle geçirirdi. Peki ya normal değilsen?
Normal bir insan(!) yaşayabilmek için ölmesi gerektiğini düşünür müydü ki? Devam edebilmesi için bitmesi gerekir miydi? Bunları düşünmüyordu, Veronika bitsin istiyordu. Bu tekrarlar son bulsun. Her şeyim var.. Peki ruh?
Ölmek isteyen ve bunu deneyen birine “yakında öleceksin, zamanın azaldı” dendiğinde neler olur? Sevinç gözyaşları? Kahkahalar? Korku? Beklenti?.. Kitapta hepsinin cevabı yer alıyor. Paulo her zamanki anlatımıyla herkese hitap etmiş. Kulağımıza fısıldadıklarını, bir çığlığa eş değermişcesine duymamızı sağlamış. Mutsuzsun, yorgun, isteksiz, hayalsiz.. Sadece nefes alıyorsun? O zaman bugün kendin için bir şey yap. Başka birinin düşüncelerini duymadan hemen önce yap bunu!
Hayat dün ve yarın arasında süregelen şimdiden ibaret. Geçmişi değiştiremez, geleceğe güvenemezsin. Her ölüm şimdiye aittir. Ve sen normal insan(!) değerlisin.
